Son bir haftada art arda medyaya düşen üç haber, savaşın karakterinin nasıl değiştiğini tek başına anlatmaya yetiyor. Amazon, Bahreyn'deki AWS (Amazon'un bulut sistemi) bölgesinin bir kez daha drone faaliyeti nedeniyle "kesintiye uğradığını" açıkladı. Rus çiftçiler, Ukrayna drone saldırılarını önlemek için uygulanan mobil internet kesintilerinin ekim sezonunu aksattığını söylüyor. Geçen hafta da ABD'nin el koyduğu alan adlarından sonra İran bağlantılı Handala grubunun sitesi bir gün içinde yeniden ayağa kalktı.

Bütün bunlar şunu söylüyor; modern savaş artık yalnızca pist, rafineri, liman ya da karargah vurmuyor. Bulutu, mobil ağı, uygulamayı, hatta bir ülkenin gündelik reflekslerini hedef alıyor. Bir devletin "sinir sistemi" dediğimiz şey internet, uydu, GPS, veri merkezi, ödeme altyapısı ve lojistik yazılımdan oluşuyorsa, savaşın yeni mantığı da çok açık: Kaslara saldırmadan önce sinir uçlarını felç et. Bunu başardığınızda bazen tankı vurmadan düzeni yavaşlatmanız yetiyor.

Mart başında İran'da yaşananlar bu yeni mantığın en net örneklerinden biriydi. ABD-İsrail saldırılarıyla eşzamanlı bir siber dalga, İran'daki birçok siteyi ve hizmeti vurdu; BadeSaba adlı popüler dini takvim uygulamasına "silah bırakın, halka katılın" çağrıları basıldı. Aynı saatlerde ülkenin internet bağlantısı da neredeyse asgari seviyeye düştü. Bu, klasik anlamda yalnızca "hack" değildi. Toplumun ekranına müdahale ederek moral, refleks ve algıyı hedef alan bir operasyondu.

Rusya örneği de aynı gerçeği başka bir yönden doğruluyor. Son haftalarda Moskova dahil birçok bölgede mobil internet kesintilerinin yoğunlaştığı; bu kesintilerin sınır bölgelerindeki çiftçilerin zorunlu dijital bildirim sistemlerine erişimini bozduğunu iddia ediliyor. Yani cephedeki drone tehdidine verilen yanıt, tarladaki ekim planını ve tahıl raporlamasını vuruyor. Bu artık "yan etki" değil; dijital bağımlı bir ekonomide doğrudan savaş sonucu. Bir ülkenin üretim kapasitesi, bazen bir füze isabetiyle değil, bağlantının kesilmesiyle aksıyor.

Yeni savaşın dikkat çekici eşiği şu; veri merkezleri artık sadece altyapı değil, hedef. AWS bunun son örneklerinden biri oldu. Reuters'a göre Bahreyn'deki AWS bölgesi yeniden drone faaliyeti yüzünden aksadı. Daha önce de BAE'de iki AWS tesisinin vurulduğu, Bahreyn'deki bir merkezin ise yakın saldırıdan zarar gördüğü bildirilmişti. Sonuç, yalnızca teknik bir arıza değildi; bağlantı ve elektrik kesintileri bazı finans kuruluşlarını da etkiledi. Bir zamanlar petrol rafinerisi neyse, artık veri merkezi de o. Çünkü ekonominin hafızası, işlemleri ve yönetim omurgası burada duruyor.

Bu tablo, siber alanın da "vur-kaç" mantığından çıktığını gösteriyor. FBI ve ABD Adalet Bakanlığı dört alan adına el koyduktan sonra İran bağlantılı Handala grubu bir gün içinde yeni alan adıyla geri döndü. Üstelik bu grup, 11 Mart'taki Stryker saldırısının sorumluluğunu üstlenen yapı olarak dosyaya girmişti. Buradaki mesele yalnızca bir hack grubunun geri dönmesi değil. Devletler ve şirketler artık yalnızca saldırıyla değil, saldırının tekrar üretilebilme hızıyla da mücadele ediyor. Dijital savaşta "kapatmak" ile "bitirmek" artık aynı şey değil.

Savaşın bu yeni biçimini anlamak için pahalı platformlar kadar ucuz araçların ekonomisine de bakmak gerekiyor. İran'ın Şahed tipi düşük maliyetli drone'larıyla ABD'nin milyonlarca dolarlık önleyici sistemleri arasındaki mali uçurumu açık biçimde gösteriyor. Saldırı ucuzlarken savunma pahalanıyor; ordular da bu yüzden elektronik karıştırıcı, önleyici drone, lazer ve mikrodalga gibi daha düşük maliyetli çözümlere yöneliyor. Başka bir deyişle, artık yalnızca "en güçlü" olan değil, "en ucuz biçimde en hızlı tepki veren" avantaj kazanıyor.

Bu yüzden savaşın merkezi kavramı da giderek ateş gücünden hıza kayıyor. Kim daha hızlı görüyor Kim daha hızlı karar veriyor Kim rakibin bağlantısını daha hızlı kesiyor Bu sorular artık "kaç uçak var" sorusu kadar belirleyici. İddialara göre Ukrayna, Körfez ülkelerine İran drone saldırılarıyla mücadele için hava savunma ekipleri gönderdi. Bu uzmanlığın içinde yalnızca füze değil, karıştırma ve daha ucuz karşı-önleme yöntemleri de var. Savaş bilgi ile etkisi arasındaki süreyi kısaltabilen tarafa doğru evriliyor.
Buradan çıkan sonuç basit ama rahatsız edici. Artık bir ülkeyi zayıflatmak için önce başkentini bombalamanız gerekmiyor. Bazen veri merkezini aksatmanız, mobil interneti kapatmanız, uygulamaya mesaj düşürmeniz, bankacılık ya da lojistik akışını bozmanız yetiyor. İnsanlar bunu "teknik arıza", "altyapı sorunu" ya da "geçici kesinti" diye adlandırabilir. Ama savaşın yeni dili zaten tam burada kuruluyor; mümkün olduğunca geç fark edilen, mümkün olduğunca geniş hissedilen hasar.

Bu yüzden önümüzdeki dönemin en kritik sorusu, kimin daha çok füzesinin olduğu değil. Kimin daha dayanıklı bir dijital omurgaya sahip olduğu. Kimin verisini, kablosunu, bulutunu, enerji akışını ve kamu refleksini koruyabildiği. Eski savaşta cephe haritada görünürdü. Yeni savaşta ise çoğu zaman önce ekranda beliriyor. Patlama daha sonra geliyor bazen de hiç gelmiyor. Ama ülke yine de yavaşlıyor. Ve modern çağda, bir ülkeyi yavaşlatmak çoğu zaman onu vurmak kadar etkili.

Son bir haftada ABD mahkemelerinden çıkan iki karar, teknoloji şirketleri için yıllardır biriken politik ve toplumsal öfkeyi yeni bir hukuk hattına taşıdı. Los Angeles'ta görülen davada jüri, Meta ile Google'ın YouTube'unu, genç bir kullanıcının depresyonu ve intihar düşünceleriyle ilişkilendirilen bağımlılık yapıcı tasarım nedeniyle sorumlu tuttu ve toplam 6 milyon dolar tazminata hükmetti. Bundan yalnızca kısa bir süre önce New Mexico'da bir başka jüri, Meta'nın platformlarının çocuklar için güvenli olduğu yönünde kullanıcıları yanılttığına ve çocukların cinsel istismarını kolaylaştırdığına hükmederek şirkete 375 milyon dolar ödetti. İki karar birlikte okunduğunda ortaya çıkan tablo açık; Amerikan yargısı artık yalnızca "platformda ne yayınlandı" sorusuna değil, "platform nasıl tasarlandı" sorusuna da bakıyor.

Bu ayrım küçük görünse de, teknoloji hukuku açısından çarpıcı. Çünkü sosyal medya şirketleri uzun süredir 1996 tarihli Section 230 (Section 230, sosyal medya devlerinin yıllardır arkasına saklandığı Amerikan hukuk kalkanı. Mantığı şu: Kullanıcının paylaştığı içerikten dolayı platformu otomatik olarak yayıncı gibi sorumlu tutamazsın) korumasına dayanıyordu. Bu federal düzenleme, internet platformlarını kullanıcıların ürettiği içerik nedeniyle açılan pek çok davaya karşı koruyor. Ancak son haftadaki davalarda davacılar başka bir kapıdan girdi. İçeriğin kendisini değil, platformların çocukları ekran başında tutmak için kurduğu tasarımı hedef aldı. Reuters'a göre yargıçlar da tam bu noktada Meta ve Google'ın "Section 230 bizi korur" savunmasını kabul etmedi ve dosyaları jüri önüne gönderdi. Hukuk dilinde teknik görünen bu ayrım, pratikte şu anlama geliyor; sonsuz kaydırma, otomatik oynatma, öneri motorları ve dikkat ekonomisinin diğer araçları artık yalnızca ürün kararı değil, potansiyel sorumluluk alanı olarak görülmeye başlandı.