Gündem karmakarışık. İnsanlar karmakarışık. Bize ne oldu bilmem, ülkenin psikologları ve pedagogları var onlar mutlaka bilirler.

Olmaz dediğin dediğin ne varsa, Olamaz dediğin ne varsa, Olmamalı dediğin ne varsa oluyor. Bu tanım ne garip, değil mi

Ne anneler anne gibi, ne babalar baba gibi, ne çocuklar çocuk gibi. Olmaz yahu, diye diye ömür geçiyor. Metrodayım, bir aile var karşımda oturuyor, anne baba ve 7- 8 yaşlarında bir oğulları var. Çocuk cep telefonundan bir oyun izliyor ve oyunda hoşuna gitmeyen bir şey varsa, avazı çıktığı kadar bağırıyor.

Kontrolsüzce ve inanılmaz, kötü sesler çıkarıyor. Vagon inliyor. O arada çocuk ayaklarını oturduğu koltuğa vuruyor. Anneye bakıyorum, gözkapaklarına çektiği eye liner ile umursamaz öylece oturuyor. Kafasını çocuğuna çevirmiyor, bakmıyor umuru değil.

Duyarsız, çok tuhaf değil mi Baba ne yapıyor derseniz, baba bir felaket. Çocuğun kulakları hafif kepçe, baba kocaman parmakları ile kulaklarını önden arkaya sertçe ve defalarca itekliyor, çekiştiriyor. Sonra çocuğun kulak deliğine kocaman parmağı ile bastırıyor.

Kulak kıpkırmızı ve belli ki bu kulak zorbalığı çocuğun canını acıtıyor. Acıtmaması imkansız. Çocuk yapma diye bağırıyor ve kontrolsüzce bağırıyor. Baba sırıtıyor. Anne umursamaz öylece oturuyor. Öylece bu sevimsiz ve rahatsız edici aileyi seyrediyorum.

Çocuğun sesinden, ben ve vagondaki herkes çok rahatsız oluyor. Baba yine çocuğun kulaklarını adeta iyice kepçe olsun diye arkadan öne iteleyerek adeta yoğuruyor. Kulak kıpkırmızı Ve sonra ortasına bastırıyor. Çocuk yine avaz avaz tekmeleyerek bağırıyor.