Büyüklerimiz ne kadar yanlış anlamış. Ve bize. Analarımız ne kadar yanlış öğretmişler. Çocuktum, daha 2 yaşında, küçücüktüm. Annem bizi karşısına alır ve tembih ederdi, arsızlık yapmak yok.

Hiçbir zaman arsızlık yapmayacaksınız ve arsız insan olmayacaksınız. Misafirliğe, ya da bayram ziyaretine birinin evine misafirliğe gittiğimiz zaman ikram edilen şekerden 1 tane alacağız. Öyle çok almak, avuçlamak yok, arsız olmayacağız. 2'ncisi için ev sahibi ısrar etse bile, çok teşekkür ederim bu yeterli diyeceğiz.

Arsız olmayacağız. Annemiz bizi göz ucuyla takip ederdi. Bütün bunları, anamızın gözüne baka baka hep teşekkür eder, hep az alırdık. Yemek masasında ne kimsenin tabağına, ne yediğine bakmazdık. Arsızlık yapmazdık.

Pasta kesildiği zaman, en büyük dilim benim olsun hiç demedik. Hiç kimseye, özel soru sormadık. Baban ne iş yapıyor demedik. Herkesin içinde, uluorta aile konularını hiç konuşamazdık. Herkesin içinde soyunma, herkesin içinde giyinmesini.

Arsızlık yok diye diye büyüdük. Bizim arsız olmaya hiç hakkımız yoktu. Biz arsız olmayı hiç bilmedik. Arsız olmayı bilmeyince, eh sınırlarını biliyorsun, en güzeli haddini biliyorsun Valla arsızlık nedir, arsız kimdir, bunca yıl sonra yeni anlıyorum.

Aaa bildiklerimiz hep yanlışmış. Ve artık arsızlık nedir, arsız kimdir bütün bildiklerimi unuttum. Ve işte arsız insan nedir Ve arsızlık bu dedirten video gördüm. Instagram'da önüme o video düşüyor. Kadın tek omuzu açık, elbise mi gecelik mi bilemem havuza girmiş, havuzun içinde birileri daha var. Kadının arkasında kocası var.

Canlı canlı doğum yapıyor kadın ve video çekiyorlar ve sosyal medyada yayınlıyorlar. Yaşananlar ve görüntüler o kadar özel olmalı ki aslında. Bakıyorum ana, yeni doğmuş bir bebeğin masum anası değil. Baba öylesine sevimsiz ki.