Hüznün rengidir anasızlık.

Canım ANAM.

Ben sigara renkleri sen öldüğünden beri hiç bilmem.

Birinin sesini unuttuğun zaman "o işte o zaman ölürmüş" öyle derler ben de sesini unuttum annem.

Çok uzun yıllar oldu.

50 yaşının hemen başında çok hastalandın, çok çektin ve ölüp gideverdin.

Zorluyorum kendimi, kulağıma sesin gelmiyor.

Bu beni zaman zaman çok üzse de zorlamasa da.

Olsun varsın.

Yeşil zümrüt gözlerini, mis gibi ana konunun hiç unutmadım.

Kokun önemli.

Biliyorum herkesin anası, kendine anası kokar.

Bu kokuyu, benden başka kimse tanıyamaz, bilemez.

Merhametini, vicdanını, hatalarla mücadele eden, ama kavga etmeyen gülümsemeni hiç unutmadım.

Anasızlığımı ertelemek hiç istemiyorum.

Ama bu ertelemek bir zaman sonra bir bir hesabını soruyor..

Anasız yalnızlığım var benim.

Anasız yoğunluğum var benim.

Bu yorgunluk bana başlangıçsızım, sonuçsuzum, bir hiçim ve yeniğim duygusu veriyor.

Bunları bilsen bana kıyamazsın anacım biliyorum.

O yüzden, senden saklıyorum anacığım.