Amerikan rüyası mı, büyük pişmanlık mı

Araba yıkama işlerinde çalışıyorlar. ODTÜ mezunları TIR şoförlüğü yapıyor. Bir Amerikan rüyası diye yollara düşüp, hayatının en büyük travmasını yaşamak nasıl bir şey, kendilerinden dinledik. Üç ay önce iltica eden oyuncu Taha Uçanlar, "Buraya gelirken ve sonrasında yaşadıklarım kabus gibi! Mutlu olsam da mutluluğumu paylaşacak kimse yok burada. Bir yanım her zaman eksik" diyor Türkiye'de dalış okulu varken göç eden, adını vermek istemeyen Rehber kod adlı kişi ise, "Amerika'da hayal ettikleri konforlu hayatı bulamadılar. Önce taksicilik sonra araba yıkamacılığı yapıp benzinliklerde çalışıyorlar. Saati 10 dolardı, artık 8 dolara düştü" derken ABD'ye gelmek isteyenlere de 'Sakın gelmeyin' diyor

Gunumuzde, Meksika sınırını aşarak Amerika'ya gecen sığınmacı sayısındaki artış dikkat cekici boyutlara ulaşmış durumda. Bu akın, binlerce Turk vatandaşının da icinde bulunduğu ceşitli milletlerden gelen sığınmacıları kapsıyor. Peki Amerikan ruyası diye umutla cıktıkları yolda onları Amerika mı karşılıyor, yoksa geldiklerine pişman mı oluyorlar Gelin Meksika sınırından iltica eden kişilerden dinleyelim... Amerikan ruyası peşinde yollara duşenlerin başından gecen olaylar filme konu olacak turden zorluklar iceriyor. Amerikan ruyası gercek mi değil mi, iltica edenlerden dinlemek icin araştırmaya başladım. Amerikan ruyasını takip eden sığınmacıların buyuk bir kısmı, ulkeye vardıktan sonra hayal kırıklığına uğruyor. Yuzde 80'i mutsuz, gelenler, gelmeyi duşunenleri arayıp gelmeyin diyor hatta. Sınırı gecebilmek adına bazı sığınmacıların iltica gerekceleri maalesef gercek dışı, sınırda şartlar oldukca kotu sonrası hapishane sureci duruma gore uzayabiliyor, iki ay kalan da var beş ay kalan da!
ARABA YIKAYAN BİLE VAR
Turkiye'den Meksika'ya uculuyor, genelde Meksika Juarez uzerinden sınırdan yuruyerek El Paso geciliyor ya da Tijuana'dan San Diego'ya ulaşılıyor. Amerikan ruyasıyla iltica eden kişilerin yuzde 80'ı hayal kırıklığı yaşıyor ve mutsuz. Cok az bir grup, calışma izni hemen cıktıysa ayakta kalabiliyor. Genelde TIR şoforluğu, araba yıkama işlerde calışıyorlar. ODTU mezunları tır şoforluğu yapıyor. Son zamanlarda keşfedilen yeni bir rota, sığınmacılar icin Amerika'ya ulaşmanın alternatif bir yolunu sunuyor.
GÖÇ SONRASI TRAVMA BAŞLIYOR
Turk sığınmacılar, şebekenin anlaştığı kişiler aracılığıyla Kuba'ya turist gibi gonderiliyor. Burada bir sure kaldıktan sonra, deniz yoluyla Amerika'nın Cancun şehrine geciş yapıyorlar. Ardından, ucakla sınır şehri Juarez'e ulaşan sığınmacılar, sınırı gecerek Amerika'ya ayak basabiliyor. Ancak, bu rota maliyetli olduğu icin sadece belli bir kesimin tercih ettiği belirtiliyor. Bir Amerikan ruyası diye yollara duşup, hayatının en buyuk travmasını yaşamak nasıl bir şey İltica eden kişilere sordum.. İltica kararını nasıl verdiler, sınırda neler yaşadılar, gelin kendilerinden dinleyelim....
MUTLU MUYUM HEP BİR YANIM EKSİK
Üç ay önce iltica eden 26 yaşındaki oyuncu Taha Uçanlar iltica kararını ve başına gelenleri anlattı: "Hayallerimi gerçekleştirdim aslında. Türkiye'de başroldüm bir projede. Beş ay sonra proje askıya alındı. Ne paramı alabildim ne başka bir şey! Menajerlerimle kavga ettim, depresyona girdim. Türkiye'de üç arabam vardı, sponsorun verdiği arabalar lüks arabalar bunlar, kendimi alkole verdim, kaza atlattım. Hatta biri köprü üzerinde. Bir ay hastanede yattım. Kazada alkollü olduğum için tüm masraflar bana kaldı. Kapıma mafya geldi neredeyse. Gerçekten başıma gelenlerden dolayı çok üzgündüm. Ve iltica kararını böyle verdim aslında. Herkes 'Zor, yapma, iltica etme' dedi. Ben her şeyi göze aldım. Amerika'da bir büyüğüm vardı zaten. O bir şebekeye yönlendirdi. O şebeke 'Meksika sıkıntılı diyerek direk ülkene geri gönderiyorlar' dedi. 17 Eylül'de İstanbul'dan Kolombiya uçağıyla Kolombiya'ya geldim. İki gün Kolombiya'da kaldım. Otel odama hırsız girdi, paralarımı çaldı. Cebimde paralar vardı Allah'tan 1000 dolar kadar, sırt çantamla sınıra MesikaTijuana'ya uçtum. Pasaportu verdim polise, Türk pasaportunu görünce 'Ardımdan gel' dedi. Bizi bir odaya aldılar, 'Çantayı çıkarın' dediler. Eşyalarımızı bıraktık, bir odaya aldılar 26 siyahinin olduğu bir odaya girdik. 19 saat kaldım o odada. Bir öğün yemek verdiler sadece. Bilgi vermediler asla bir imza attırmak istediler. Onu da imzalamadım. Sonra 'Kolombiya geri dönüyorsun' dediler. Bir baktım, son kalan paralarımı da çantamdan almışlardı. Kolombiya'ya geri yolladılar beni. Beni almadılar ama ben pes etmedim başka yollar aradım ve buldum.
OYUNCULUĞUM SINIRDA İŞE YARADI
Kolombiya'dan ilk Kosta Rika, sonra Honduras, sonra El Salvador, Belize'ye gittik. Bir şebekeye ulaştım, 6 bin dolar istediler, verdim. El Salvador'dan Tijuana geçtim her şey ayarlanmıştı. Rahat bir şekilde geçtim. Sabahın 5'inde sınıra bizi bırakacak araba kalkıyordu. Arkası açık pick up arabalar geldi. 20 Türk, 30 Pakistanlı vardı. Sınıra geldik, kayalıkların üzerinden atladık yürümeye başladık. Artık Amerika sularındaydık. Bizi sınıra bırakan ekip uyarmıştı; 'Karşıya geçtiğinizde polis gelecek, sizi alıp götürecek, ardından işlemleriniz başlayacak' diye. Tam da öyle oldu. Polis geldi, hiçbir şey söylemeden bize bileklik taktı. Kampa geldik, 'Yemek yok, iki şişe su var' dediler. Tuvalet mi 'Doğada istediğiniz yere yapın' dediler. Ben o her şeyin berbat olduğunu o an anladım. İçeride neredeyse 150 Türk vardı. Orada kiminle konuşsam, 'Bize çok kötü davranıyorlar, köpek muamelesi yapıyorlar resmen' diyordu. Günlerdir aylardır orada tutulan insanlar varmış. Daha bunun hapishanesi var düşünün, bu sadece başlangıç.
KENDİMİ TIRNAKLARIMLA PARÇALADIM
Tırnaklarım uzundu, vücuduma batırmaya başladım, parçaladım resmen bütün vücudumu tırnaklarımla, tam deli rolündeydim. Kapıya vurmaya başladım, polis koşarak geldi, doktor lütfen dedim. Kapı açıldı, ben doktora doğru koşmaya başladım, ağlıyorum o an. Sedyeye yatırdılar beni bilerek titremeye başladım, kendimi kaşımaya da devam ettim. Beş günde beni çıkarma kararı aldılar hapishaneden. Şanslıydım, kısa zamanda çıktım ben, San Diego kamp alanına götürdüler bizi. Parmak izleri alındı, odaya aldılar. Odada 80 kişi kalıyor. Çok soğuktu, kokudan dolayı havalandırmayı çok açmışlardı. Sabah oldu, beni çağırıp bir arabaya bindirdiler bizi. İnince özgürsünüz dediler. İnsanlar mutluluktan ağlıyordu o an. Toplam 13-14 saatte her yerden çıktım ben, rekordu bu gerçekten. Çıldırdık mutluluktan kimse beklemiyordu bu sınır işinin bu kadar hızlı olacağını."
İsmini vermek istemeyen mülteci rehber:
HERKES ÖNCE HAPİSHANEYE GİRİYOR
İltica edenlere bir yıllık rehberlik eden, ismini vermek istemeyen, kendi de iltica etmiş, kod adı 'Rehber'den sınırda yaşananları dinledim. Rehberin Türkiye'de bir dalış okulu vardı, dalış dersleri veriyordu. Tehdit alıyordu can güvenliğinin olmadığını düşünüyordu. 2022 yılında Meksika sınırından Amerika'ya iltica etti. Türk yemeklerini ve ailesini çok özlüyor. Nisan ayında ise karar duruşması var. "Gelenlerin çoğu Ağrı'dan Giresun'dan... İltica edenlerin sayısı 33 bin deniyor. Elbistan boşaldı neredeyse Ağrı'nın yarısı geldi. Gerçek rakamlar 400 binin üzerinde. Türkiye'nin başkenti neresi desen bilmiyorlar ama Amerika'ya gelmişler bir Amerikan rüyasıyla. İsimlerini değiştiriyorlar hemen. Kırk yıllık Serhat oluyor Steve, Tolga oluyor Tony" diye ekliyor kod adı Rehber... Ve devam ediyor yaşadıklarını, şahit olduklarını anlatmaya: "15-20 bin dolardan rakamlar 12 bin dolara kadar düştü. Uçak dahil Meksika uçuluyor, genelde Meksika Juarez üzerinden sınırdan yürüyerek El Paso geçiliyor ya da Tijuana'dan San Diego'ya geçiliyor. Amerikan rüyasıyla iltica eden kişilerin yüzde 80'ı hayal kırıklığı yaşıyor ve mutsuz. Çok az bir grup şansına çalışma izni hemen çıktıysa ayakta kalabiliyor. Genelde tır şoförlüğü, araba yıkama işinde çalışıyorlar.
ODTÜ'lü kişiler tır şoförlüğü yapıyor. Boğaziçi elektrik, elektronik mühendisliği okuyanlar Kaliforniya'da bilişim sektöründe çalışıyor. Benim hikayem şöyle başladı: Meksika'daki dalış okulundan bir teklif geldi, oraya gittim. Cancun'da Türklerle karşılaşmaya başladım. Bir gün bir kişiyle tanıştım, o sınırdaki bütün sistemi yürüten kişiler. Bir aileye yardım ettim, onların çıkışına destek oldum. Sonra dedim ki 'Ben bu insanlara neden yardım etmeyeyim, rehberlik etmeyeyim' Ağrılılarla tanıştım, 15-18 bin dolarla başladılar ilk. 10'lu 20'lu 30'lu gruplarla yapıyorlar. İlk ne zaman 300 kişilik grup olunca konu patlıyor. Havalimanları 1500 dolarla 3000 dolar arasında rüşvet istiyor. İstanbul'da kuyumcuya emanet para bırakılıyor. Ne zamanki Meksika'ya geliniyor. Türkiye'den para serbest bırakılıyor. Belli saatlerde karşıya geçiş var, sınırda sizi karşılıyorlar. Kanal var, bazen paçalarına kadar suya giriyorlar. Sırt çantalarıyla geliyorlar, eşyayla gelenler, genelde acemiler. Sırt çantasını bile almıyorlar aslında. Aklımda hiçbir zaman iltica etmek yoktu ama ben de iltica ettim. Bir yıl sığınmacılara rehberlik ettikten sonra sığınma talebinde bulundum. 2022'nin haziran ayında sınıra uçtum, Juarez'den geçtim. 4-5 gün orada tatil yaptım, sonra tamam artık karşıya geçeyim dedim. Sınırın arka tarafı düz bir nehir yatağı, Amerikalı arabalar devriye yapıyor orada. Tek başıma koşarak geçtim dereyi. Devriye arabası geldi, 'Nereden geliyorsun' dedi Türkiye dedim, beni yürüttü. Cüzdan ve eski bir telefon aldım yanıma, hiçbir eşya almadıklarını bildiğim için yanıma eşya almadım. Tel örgü var, herkes orada bekliyor. Artık El Paso sokaklarında dolaşıyorsunuz. Hapishaneye götürülüyorsunuz, fotoğraf çekiliyor, üzerinizdeki her şeyi alıyorlar, pantolon ve bağcıksız kalıyorsunuz.