Ünlü oyuncu Demet Özdemir'in selden kurtarıldıktan sonra Sahil Güvenlik ekiplerine tek tek sarılıp teşekkür ettiği görüntüleri izledim.

Tam 8,5 saat mahsur kalmışsın.

Korkmuş ve üşümüşsün.

Etrafını sular basmış, elektrikler kesilmiş. Ne zaman kurtarılacağını bilmiyorsun. Sonunda bir bot geliyor. Ve seni ve arkadaşlarını kurtarıyor.

O panikle insanın aklına teşekkür etmek gelmeyebilir. Ama Demet'in o an yaptığı şey çok zarif. Kendisini kurtaranlara tek tek teşekkür edip, sarılıyor.

O görüntüde yalnızca bir ünlü yok; minnet var.

Gerçek bir samimiyet...

Bravo sana sevgili Demet Özdemir. O duyguyu unutmadığın için.

Asıl en büyük alkış adlarını hiç bilmediğimiz kahramanlara gitsin bu vesileyle.

"İşleri bu..." falan demeyin. O gece bir canı kurtarmak için varını yoğunu ortaya koyan, kendi canını tehlikeye atan tüm kahramanlara selam olsun!..

Ünlü popçu Murat Boz da aynı yerde mahsur kalanlardandı. Saatlerce canlı yayın yaptı. Yardım istedi, ekipleri yönlendirdi. Yalnız kendisi için değil, içeride bekleyenler için de...

Sana da kocaman bir alkış Murat Boz.

Ama Ayazağa'da yaşananlar iki ünlünün hikâyesinden ibaret değildi.

Asıl felaket dışarıdaydı!

Ayazağa Deresi taştı. Cendere Caddesi nehre döndü. Otomobiller sürüklendi, üst üste yığıldı. Bir İETT otobüsünün içini su basınca yolcular tavandaki çıkıştan çatıya tırmanıp yardım bekledi. İnsanlar iş yerlerinde, duraklarda mahsur kaldı. Kimilerine bot, kimilerine kepçelerle ulaşıldı.

Ne yazık ki herkes kurtulamadı. 6 kişi hayatını kaybetti. 2 kişi hâlâ kayıp.

Bütün bunlar İstanbul'un göbeğinde yaşandı!

Ardından dere yatağındaki yapıların yıkımına başlandığı haberleri geldi.

İyi de neden hep felaketten sonra

İstanbul'un kaybolan derelerini, betonla kapatılan su yollarını daha önce de yazdık. Uzmanlar yıllardır uyarıyor: Taşkın alanlarını yapılaşmaya açmanın, suyun doğal yolunu kesmenin bedeli ağır.

Dereleri yok sayınca dereler yok olmuyor!

Su akıp, illa yatağını buluyor.

İşte bu yüzden Demet'in o güzel sarılmasını hatırlayalım. Ama öncesindeki
8,5 saati, otobüs çatısında bekleyenleri, hayatını kaybedenleri de unutmayalım.

Geçmiş olsun İstanbul.

Ama lütfen, en azından bu kez geçmiş olsun deyip geçmeyelim!

ANDROPOZUN ELLİ TONU

Bu fotoğrafa bakınca ne görüyorsunuz

62 yaşındaki Brad Pitt, 33 yaşındaki sevgilisi Ines de Ramon'la el ele Paris sokaklarında...

Üzerinde fuşya pantolon, zümrüt yeşili ceket, gözünde havalı gözlükler...

Vallahi benim aklıma ilk gelen şu: "Brad Pitt de mi andropoza girmiş"

Gülmeyin!

Hani vardır ya...

Belli bir yaştan sonra bazı erkeklere bir şeyler olur.

Yıllarca lacivert, gri, siyah giyen adam bir sabah uyanır, gardırobunu gökkuşağına çevirir.

Saçlar uzatılır, küpeler takılır.

Deri ceketler, dar tişörtler, rengârenk pantolonlar...

Ya motosiklet alınır ya da spor salonuna yazılınır.

Sanki içeriden bir
ses sürekli dürtüyordur: "Daha bitmedi oğlum! Sen hâlâ gençsin!"

Brad Pitt'in ne yaşadığını bilemem tabii. Ama bu fotoğraf, kültürel hafızamdaki bütün andropoz klişelerini tek karede önüme serdi!

Fakat fotoğrafa yapılan yorumlar benimkinden uzak. Üstelik fazlasıyla testosteron yüklü:

"Adam yaşıyor!"

"İkinci bahar!"

"Helal olsun, hâlâ taş gibi!"

Bir dakika yahu!

Kadınınki menopoz da erkeğinki neden "ikinci bahar"

Bu arada pembe pantolona itirazım yok. Hatta sevdim bile!

Ama düşünmeden edemiyorum...

Acaba