Düşünsenize...

Milyonlar seni dinliyor, yazdığın sözler çocukların, gençlerin diline dolanıyor.

Ve sen o mikrofondan "bıçaklayın" diyorsun.

Hem de çocukların çocuklara ve yetişkinlere yönelik şiddetini konuştuğumuz bir dönemde.

Lvbel C5'ten bahsediyorum; Alizade ile seslendirdiği "Kahpe" şarkısı sözleri nedeniyle hakkında soruşturma başlatılmıştı. Hâkimlik, tutuklama talebini reddetti. Yurtdışına çıkış yasağı ve imza yükümlülüğüne, bir de yerinde bir şart ekledi: Türk edebiyatı eğitimine devam etmesi şartı.

Hukuken kesinleşmiş bir "ceza" değil, adli kontrol kararı bu.

Kaldı ki edebiyatı insanın başına gelmiş bir "ceza" gibi de görmüyorum.

Fakat söz yazarak milyonlara ulaşıyorsan, kelimelerle neler yapabileceğini öğrenmenin tam zamanı!

Öfken mi var

Anlat.

İsyanın mı var

Et.

Sana her şeye razı ol, uslu uslu şarkı söyle diyen yok.

Ama her öfkenin sonuna küfür, her kavganın ortasına bıçak koyunca bir süre sonra hep aynı şeyi söylüyorsun.

Oysa bir dizeyle insanın boğazını düğümlemek de mümkün.

Bir cümleyle uykusunu kaçırmak...

İçinde yıllardır susturduğu bir duyguyu ayağa kaldırmak...

Edebiyatta da öfke var, isyan var, argo var.

Nâzım Hikmet'in "Kerem Gibi" şiirini düşünün:

"Ben yanmasam,

sen yanmasan,

biz yanmasak,

nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa"

İsyan mı

Hem de nasıl!

Aradan onca yıl geçmiş, hâlâ insanın içine ateş düşürüyor.

Dolayısıyla "Çek bakalım cezanı!" diye sevinmiş değilim. Ancak kitap okumak, insanın başına gelebilecek güzel şeylerden biri.

Belki de Lvbel C5 bir şiirde kendi öfkesini bulacak.

Bugüne kadar tek bir hakaretle geçiştirdiği duygunun aslında ne kadar çok kelimesi olduğunu görecek.

Bir sonraki şarkısında kullanabileceği daha çok kelimesi, anlatabileceği daha çok duygusu olacak.

Benim bu karardan beklediğim bu.

Sonunda sınava girip yüksek not alması değil.

Mikrofonu eline aldığında söyleyecek daha güçlü bir söz bulabilmesi.

BÜYÜK LAFIN HAFIZASI VAR

"Bir daha evlenirsem Dilber beni mezarda yanına kabul etmez."

İbrahim Karakaş, eşi Dilber Ay'ı kaybettikten sonra böyle demişti.

Öyle "Şu an düşünmüyorum" falan değil.

Mezara kadar uzanan bir sadakat sözü bu...

Haliyle insanın aklında kalıyor.

Şimdi Müge Zopun'la birlikteymiş. Kendi açıklamasına göre imam nikâhı kıymışlar.

Hayat bu.

İnsan yeniden sevebilir.

Yalnızlıktan yorulabilir.

Birinin elini tutmak isteyebilir.

Bunların hiçbirinde ayıp yok.

Ama o kadar büyük konuşunca, eski cümleniz de sizinle yeni hayatınıza geliyor.

Memleketçe bayılıyoruz büyük laflar etmeye.

"Sensiz yaşayamam."

"Senden sonra kimseyi sevemem."

"Ölsem de senden vazgeçmem."

Cümle büyüdükçe aşk da büyüyor sanıyoruz.

Söyleyene "büyük âşık", o aşka da "gerçek aşk!" payesi veriyoruz hemen.

Ama insanın sevgisini anlatma becerisiyle sevme becerisi her zaman aynı olmuyor.

Bazen iki güzel cümleye öyle kapılıyoruz ki gündelik hayata bakmayı unutuyoruz.

Yanında mı

Yükünü paylaşıyor mu

Verdiği küçücük sözleri tutuyor mu

Bunlar pek manşet olmuyor tabii.

"Mezarda bile birlikteyiz" daha etkileyici geliyor.

Oysa ömürlük yemin etmek bir cümle, her gün birbirine iyi gelmek ise emek istiyor.

Bunu genel anlamda söyledim. Karakaş ile Ay'ın birbirlerine nasıl bir eş olduklarını bilemeyiz.