Dizi sektörünü konuşuyoruz günlerdir.

Hürriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ahmet Hakan'a konuşan Demirören Medya TV Grup Başkanı Murat Yancı, yükselen maliyetlere karşılık reklam gelirlerinin düştüğünü, dizilerin topluca kaldırılmasının bile tartışıldığını anlattı.

Öyle ya, binlerce insanın ekmek yediği kocaman bir sektör... Çok önemli bir konu.

Bir süredir magazin muhabirlerinin oyunculara yönelttiği soru da bunun uzantısı aslında:

"Ücretlerinizden biraz fedakârlık eder miydiniz"

Zira bazı başrol oyuncularının bölüm başı 3-5 milyon lira aldığı konuşuluyor. Ayda dört bölüm desek, 12-20 milyon lira...

İlker Aksum, "İstenmemeli, istenilirse de yapılmamalı" diyor mesela. Özge Özpirinçci, krizin yalnızca başrol oyuncularının ücretlerinin düşürülmesiyle çözülemeyeceğini düşünüyor. Burcu Biricik de milyonlar kazananların sadece 3-5 oyuncu olduğunu ifade ederek "Oyunculardan kısılacak parayla bu sektör kurtulmaz" yorumunu yapıyor.

Hazar Ergüçlü ise ekibe ve yapıma yardımcı olmak istediğini belirterek daha yapıcı bir yaklaşım içinde.

Herkes kendi penceresinden bakıyor anlayacağınız.

Tam böyle bir dönemde, Behlül Aydın'ın haberinde Şehnaz Dilan'ın sözlerine denk geldim.

Yeşilçam emektarları için bir apartman yapılmasını istiyordu.

"Paramı babam ödedi de öyle emekli oldum" diyordu. Ev sahibi olamayan, sokakta kalan oyuncu meslektaşlarından söz ediyor; devletten arsa, iş insanlarından destek bekliyordu.

İçim burkuldu.

Bir tarafta bölüm başına milyonlarla ifade edilen ücretler...

Diğer tarafta yıllarını sinemaya vermiş bir oyuncunun ev çağrısı.

Üstelik ilk kez duymuyoruz böyle bir hikâyeyi.

100'den fazla yapımda rol alan Hababam Sınıfı'nın Bacaksız'ı Tuncay Akça'yı hatırlayın. Geçimini belediyede çalışarak sağlıyordu. Sinemaya 1975'te girmişti ama yalnızca 1.254 günlük sigortası vardı.

Hayta İsmail'i oynayan Ahmet Arıman düğünlerde müzik yaparak Serpil Örümcer ise Fatih'te Ayın Biri Kilisesi önünde tezgâh açarak geçimini sağlamaya çalışıyor.

Yüzlerini aileden biri gibi benimsediğimiz oyuncuların bazıları geçim derdinden hiç kurtulamadı anlayacağınız.

Elbette devir değişti.

Bugünün yapım bütçeleri, ihracat imkânları, oyuncuların yarattığı ticari değer farklı. İyi paralar kazanılsın. Herkes emeğinin karşılığını alsın.

Ama aynı işin içinde çalışan insanların, set işçisinden, makyöze, figürana kadar, yarına güvenle bakabilmesi de ortak bir hak olmalı.

Bu yüzden krizin yükünü kimin ne kadar taşıyacağını konuşurken yüksek kazanç sağlayanların da kendi payına düşeni düşünmesini beklemek pek de haksızlık olmasa gerek.

Madem sektörün geleceğini tartışıyoruz, geçmişini omuzlarında taşıyanları da unutmayalım.

Bakanlık, meslek birlikleri, sektör temsilcileri bir araya gelsin. Kalıcı bir
çözüm bulunsun.

Ve böylece yeni hikâyeler de çekilmeye devam edilsin. Eskilerini mümkün kılanlar da "yalnız" hissetmesin.

BİZ 'KOMŞU'YU ÇOK SEVDİK

PEKİ YA 'KOMŞU'

Bir şarkıcı düşünün...

Türkiye'deki ilk kon-
serinin üzerinden bir
buçuk yıl bile geçmemiş, 6. kez sahneye çıkmış.

Bumerang gibi...

Gönderiyoruz.

Hop!

Yeniden çağırıyoruz.