Eskişehir Ultra taraftarlarının, İspanyolların ünlü "Paquito el Chocolatero" şarkısıyla gerçekleştirdikleri tribün şovu spor dünyasında viral oldu. "Savaşkan!" ABD Başkanı Trump karşısında barışı savunan İspanya'nın genç başbakanı Pedro Sanchez'e bir selam olarak anlamlandırılan gösteri, Eskişehir'in köklü tribün kültürünü de hatırlattı.

Bu görüşe karşı çıkanlar oldu. Eskişehir tribün kültürünün bir tür bağnazlık da içerdiği, mesela rakip takım taraftarının şehirde kutlama yapmasına asla izin verilmediği söylendi. Böylece Eskişehir'deki gösteriyi yayımlayan yabancı spor yazarının, "gerçek üstü" diye adlandırdığı müthiş sivil dayanışmanın İspanya spor kültürü ile uyuşmadığı anlatıldı. ünkü İspanya'da her ne denli ırkçı taraftar varsa da rakip takım izleyicileriyle yan yana maç izlenmesi sık görülendi. Bir başka kriterde ise İspanya'da maçlar öncesindeki saygı duruşları olağanüstü bir ciddiyetle yapılmaktaydı. Bu bile bir toplumun birey kalitesinin göstergesiydi; dolayısıyla ülkenin başbakanı da öyle olacaktı! Rakip takım taraftarına kutlama yaptırılmaması işi farklı bir sosyolojik araştırma konusudur. Mesela Alanya gibi, futbol takımı Süper Lig'de hiç tehlike yaşamadan, gayet iyi futbol oynayarak tutunan bir turizm şehrini ele alalım. Alanya ülkenin en yoğun göç alan şehridir. Doğduğu yerde edindiği kimliğini Alanya'ya beraberinde taşıyan insanların araçlarının son rakamları nasıl hâlâ geldiği yerin il numarasını gösterirse, tuttuğu futbol takımına olan sevgisi de kalbinde saklıdır. Dört büyüklerin taraftarı olarak Alanya'ya gelenler ise daha rahattır, çünkü hem sayıca fazla hem de şehirde temsil ettiği farklı birliktelikler açısından güçlüdürler. Böylece Alanya'da, Eskişehir'deki kadar homojen olmayan futbol taraftarı tek slogan altında birleşemeyebilir.