Öyledir, Amerikalı ve inli kendilerinden başkasını 'diğerleri' olarak görür. Coğrafya olarak kapladıkları alan, nüfuslarının çokluğu ve siyasi rejimlerinin onlara sağladığı üstünlükle böyle düşünürler. Böylelikle, dünyadan yalıtılmış olarak yaşamaktayken ülkelerine herhangi bir nedenle doluşan yabancılara uzaylı muamelesi yaparlar.

Tanığıyım, 2008 Pekin Oyunlarında inliler, "Biz buradaydık, siz kimsiniz" mealinde sorular yöneltirdi. Bir Amerikalı da "Türkiye bizim ana haber bültenlerinde yalnızca bir kez, o da 1999 İstanbul/Gölcük depreminde yer aldı" demişti. Böylesine etkileşimsiz, dünyadan habersiz yaşarlar. Onun için Dünya Kupası, Olimpiyat gibi kitleleri harekete geçiren spor aktiviteleri bu tür ulusların birbirini tanımaları için bulunmaz fırsattır.

Trump'ın ikinci kez seçildiği bir dönemdeki İran'a saldırısının hemen ardından, daha silahın dumanı tüterken başlayan Dünya Kupası'nın nasıl gerçekleşeceği merak konusuydu. ABD'nin, ülkelerine girişteki insan onurunu zedeleyen uygulamaları dışında, her şey ilk hafta itibarıyla yolunda gitti. Kupa heyecanıyla insanlar yalnızca skorlara odaklandılar. Eleştiriler azaldı.

Bu kez, her büyük turnuvada olduğu gibi maç izlemeye gelen taraftarlar öne çıktı. Turnuvanın kıtalararası yol katedilerek ulaşılan Amerika'da gerçekleştirilecek olması düşündürücüydü. Biletlerin çok pahalı olması işin diğer yönüydü. Futbola 'futbol' demeyen bir ülkenin insanı devasa stadyumları nasıl dolduracaktı. Sorunun yanıtı 'Avrupalılar' başta olmak üzere 'dünyalılar' olarak geldi. Hayatları Roma İmparatorluğu'na özenmekle geçip saraylarını iki bin yıl öncesinin mimarisiyle inşa eden Amerikalı, stadyumlarını da Kolezyum benzeri arenalar şeklinde inşa etmişlerdi. Tek eksikleri, Roma'nın yüzyıllar içinde edindiği tribün kültürüne henüz erişememiş olmaları, eğlenmesini bilemeyişleriydi.