Fenerbahçe sezon başında başkanlık seçiminde tercihini Aziz Yıldırım'dan yana kullandı. Efsane başkanını yeniden göreve getirdi. Efsane başkan da son yıllarda Fenerbahçe'de çalışan en başarılı teknik direktörlerden biri olan İsmail Kartal'ı takımın başına getirdi.
Şanssızlıkların kırılacağı, Fenerbahçe'nin yeniden ayağa kalkacağı umuduyla başlayan bu yol, daha sezon başında hiç beklenmedik bir şekilde başka bir yöne evrildi. İsmail Kartal başarısız olduğunun farkına vararak ayrılmak istedi. İlk istifasını kabul etmeyen başkan, ikinci istifasını kabul etti ve ardından Emre Belözoğlu takımın başına getirildi.
Emre Belözoğlu'nun futbolcularla iletişiminin daha iyi olduğunu, oyuncu grubunun da kendisini daha fazla benimsediğini düşünüyorum. Ancak Emre hocam, size bir tavsiyem var: Fenerbahçe'yi kazanmaya çalışın, Lukaku'yu değil!
Bu takımın sezon sonuna kadar en iyi yerlere gelebilmesi için aidiyet duygusuyla mücadele eden, formasının hakkını veren oyuncuları sahada tutun. Kante'yi de bu takımdan kesmeyin. Maaşı her fırsatta konuşulan, yaşı üzerinden değerlendirmeler yapılan Kante, bugüne kadar takımın en fazla mücadele eden oyuncularından biri oldu. Kante, bu takımda yedek bekleyecek bir oyuncu değil.
Fenerbahçe'de bu yıl ortaya konan performans gerçekten çok kötü. Sahada gösterilen performansa bakıldığında üç dört oyuncu dışında ilk 11'de oynamayı hak eden oyuncu sayısı yok denecek kadar az. Peki, onların yerine kimi koyacağız İşin en acı tarafı, bu sorunun da net bir cevabının olmaması.
Bugün Kocaelispor karşısında da değişen bir şey olmadı. Deplasmanda öne geçtiği maçı 2-2 tamamlayan Fenerbahçe, son dakikada bulduğu golle adeta zor bela bir puanı kurtardı. Yukarı sıraları hedefleyen Kocaelispor ile Fenerbahçe'nin ortaya koyduğu mücadele birbirine denk görünüyorsa, artık Fenerbahçe'nin içinde bulunduğu durumu ciddi şekilde sorgulamak gerekiyor.
Fenerbahçe'nin en büyük rakibi artık kendisi. Yönetimi, taraftarı, oyuncu grubu ve kulübün içindeki bitmek bilmeyen çekişmeler... Herkes Fenerbahçe'yi çok sevdiğini söylüyor ama bu sevgiyi kulübün ileriye gitmesi için sağlıklı bir mücadeleye dönüştüren kimse yok.
Başkanı kendi takımının en iyi oyuncusunu göndermeye çalışıyor, teknik direktör iyi oynayanı kenara bırakıp kötü oynayandan medet umuyor, taraftar grupları tribünde ortak bir ses oluşturmak yerine birbirinden bağımsız hareket ediyor. Fenerbahçe'nin büyüklüğüne yakışmayan bir görüntü ortaya çıkıyor.

10