Burası dünya ve biz bir daha bu dünyaya gelmeyeceğiz. Fragmanı yok bu dünya filminin.

"Burası dünya ve biz artık çok sıkıldık bu dünyada," diyordu şair Mevlâna İdris. Ben bu şiiri "sıkıldık bu dünyada" yerine "çok yoruldum bu dünyada" diye ezberlemiştim. Nedense öyle ezberimde kalmış. Bu dünyada yorulanlar mı çabuk sıkılıyor, yoksa sıkılanlar mı çabuk yoruluyor Bilemedim doğrusunu.

Küçük çocuklarımız, kırık koltuklarımız, yer minderleriyle yavaş yavaş vedalaştığımız o günlerde bir serap gibi çıkageldi bu şiir. Hakikaten bir bankanın önünde, bir koltuğun altında çok eziliyorduk. İki memur arkadaşım bana kefil olmuştu bankadan kredi kartı almak için. Oysa ben de memurdum. Şimdi bankalar arıyor bir bir; Bankalar Birliği yekâhenk bir şekilde.

"Burası dünya ve biz artık çok sıkıldık" şiirini bana göre İbrahim Sadri yoldan çıkardı. Ne olur manavdan soğan almayaydı İbrahim Sadri! Pijamalarını buzdolabına atmayaydı. Hülyalarımızı, fakirlik günlerimizi snoblaştırmayaydı. Biz fakirdik ama gururluyduk. Karşı mahallenin kızına kur yapmak için gecekondu mahallemizdeki evimizi Acarlar'daki villa olarak sunmayaydı.

Mevlâna İdris, bu dünyada sıkıldığımızı çocuklara hiç söylemedi. Çocuk kalmış adamlara söyledi. O, çocukluğunu kaybetmemiş yetişkinler ve gençler için de *Çeto* edebiyat dergisini çıkarmıştı. Çocukları kalıplara sokmaya çalışan anlayışa karşı durarak çocukluğa estetik ve samimi bir bakış açısı sunmayı amaçlamıştı. Çocuklar için yola çıkan Mevlâna'yı Şems yerine İbrahim Sadri karşılamıştı, hem de İstanbul'da.

Mevlâna İdris, 'Burası dünya ve biz bu dünyada çok sıkıldık' dedikçe; İbrahim Sadri ona hoyrat bir bakışla, 'Şimdi gidersen şimdi git' demişti. Hatta yüksek perdeden "Dağ köylüsü, şimdi gidersen şimdi git, kalırsan şimdi!" demişti. Oysa biz ne şimdi ne sonra bu dünyada kalacağız; emanetini yüce Mevlâ alana kadar.

Mevlâna İdris gibi, dağ yollarında insanı da haberi de taşıyan o emektar...

Aynı zamanda Urfa'dan Urfa Cesur otobüsüyle yola çıktığımız o uzun hatlardan geçtik. Urfa'nın ovasından, Maraş'ın dağlarından, hatta nehirlerin kenarından geçtik biz. Yağmur yağdı, saçlarımız ıslandı. Biz bu yağmurlarda beraber ıslandık, beraber yürüdük bu yağmurlarda. Yıldızlara yoldaş olup "Büyük nehirlerin kıyısından, büyük şehirlerin ortasına bir tayf gibi inmeyi" denedik.

Doğulu bir babanın farklı zamanlarda da olsa Batı'ya gönderilen yedinci oğulları gibiydik. Tanzimat'tan beri, Meşrutiyet'ten beri Batı kapılarındaydık. Eskiden ilerleyerek, sonradan gerileyerek... Bizim hikâyemiz, tam da böyle bir cümlenin iki ucu arasında salınır durur: Batı'ya İ'lâ-yı Kelimetullah'ı götürdük, geri gelirken modernizmi getirdik Batı kapılarından! Giderken güneş gibi doğmaya niyetlendiğimiz diyarlardan, dönerken kendi gölgemize yabancılaşmış olarak geri geldik. Heybemizdeki o muazzam 'İ'lâ-yı Kelimetullah' idealini surların dibinde bırakıp yerine kavramlarıyla, şüpheleriyle, hızıyla ve hazzıyla bizi bizden uzaklaştıran 'modernizmi' getirdik. Veren el olmaktan çıkıp, sürekli alan, taklit eden ve kendi köklerine Batı'nın gözlüğünden bakan bir nesneye dönüştük.