Yemen çöllerine asker gönderme gündemini tartışmaktayız. İster istemez tarihimize bakıyoruz. Geçmiş uygulamalardan yani tarihten ders almak adına.

Önce Galiçya, Makedonya ve Romanya'ya 1916 yılında gönderilen askerlerimizi hatırlayalım.

Malum 1. Dünya Savaşı'nda Almanya ve Avusturya ile müttefikiz ve savaşın tam alevli bir safhasındayız. 1914 ve 1915 yıllarında Sarıkamış ve 1. Kanal harekâtlarında mağlubiyet, arkasından Çanakkale savaşlarında zafer kazanmışız. 1916 yılında ise Bağdat-Basra Cephesi'nde İngilizlere karşı, Doğu Anadolu Cephesi'nde Ruslara karşı, Süveyş Kanalı ve Suriye cephelerinde hayati önemde savaşların arifesinde veya içindeyiz.

Kazandığımız Çanakkale cephemizde boşta kalan askeri birliklerimizi yukarıda saydığımız cephelerimize kaydırmamız ve oralarda savaşları kazanıp devletimizin yaşamasını sağlamamız gerekmektedir. Gelin görün ki, "Baskın ortağımız Almanya" ordumuzun seçme birliklerini, bizimle doğrudan ilgisi olmayan Galiçya cephesine, Ruslara karşı savaşmak üzere gönderilmesini talep etmiştir. Harbiye Bakanı, Erkan-ı Harbiye-i Umumiye Reisi ve Başkumandan Vekili Enver Paşa; Almanya'nın isteğini kabul ederek Çanakkale'den artakalan askerlerimizin mühim bir kısmını seçmece olarak 4 bin kilometre uzaktaki Galiçya cephesine göndermiştir. Daha sonraki aylarda Romanya ve Makedonya'ya da bazı askeri birliklerimizi sevk etmiştir. Böylece Cevat Paşa, Yakup Şevki Paşa, Mustafa Hilmi Paşa, Abdülkerim Paşa, Mahmut Bey, Şükrü Naili Bey, Yasin Hilmi Bey, Mehmet Şefik Bey başta olmak üzere çok kıymetli komutanlarımızdan ve seçme askerlerimizden oluşan toplam yaklaşık 100 bin kişilik askeri birliğimiz bu cephelere kaydırılmıştı.

Sonuç olarak 1916-1917 yıllarında seçme birliklerimiz bizimle doğrudan alakası olmayan cephelerde savaştırılmış, oralarda destanlar yazmışlar, üçte biri oranında şehit düşmüşlerdi. Bu birliklerimizin ülkemize döndüğü tarihlerde ise iş işten büyük ölçüde geçmiş, bizim cephelerimizde istediğimiz zaferleri kazanamadığımızdan daha sonra devletimizin sonunu hazırlayan Mondros Mütarekesi 1918'de imzalanmak zorunda kalınmıştı. Şehit olup binlerce kilometre uzaklıktaki topraklarda kalan yiğitlerimiz ise adeta unutulmuşluğa terk edilmiş, bakımsız, ilgisiz ve Hıristiyan mezarlıkları içinde kalmıştır. Muhterem gazeteci Hamit Puhaloğlu kardeşimiz, bu şehitlerimizi Türkiye'nin gündemine getirmek için diyar diyar dolaşmakta ve çok hayırlı hizmetler görmektedir. Milletçe kendilerine teşekkür etmemiz gerekir. Bu yazımızı okursa şunu da kendisine tavsiye etmemiz gerekecek. Bu tanıtım ve hatırlatmaları bugünkü iktidar mensuplarına da yaparsa ibret alıp askerlerimizi yeni maceralara gönderme hevesinden belki vazgeçerler. Zira Yemen çölleri de bize mesafe olarak Galiçya kadar uzaktadır.

Gelelim Kore'ye:

1950 yılında Kore'ye asker gönderilmişti. Oraya "baskın" stratejik ortağımız olan Amerika'nın isteği ile, General Tahsin Yazıcı kumandasında bir tugay olarak toplam yaklaşık 22 bin askerimiz götürülmüş, orada 2 yılda destanlar yazılmış, ne yazık ki bin civarında askerimiz şehit düşmüş ve yaklaşık 8 bin km uzaktaki o topraklarda yatmaktadırlar. Kore de Galiçya gibi bize çok uzak ve ilgisiz bir coğrafyadır. Sırf NATO'ya kabul edilmemizin bir bedeli olarak oraya asker gönderilmişti.