Ekonomi Koordinasyon Kurulu toplandı.

Masada bakanlar, bürokratlar, ekonomi yönetimi vardı.

Toplantıdan sonra yapılan açıklamada şu cümle yer aldı:

"Üretimi, istihdamı destekleyeceğiz, sosyal refahı artıracağız."

Aynı saatlerde, aynı şehirde, birkaç kilometre ötede başka bir Ankara vardı.

Enerji Bakanlığı'nın önünde Doruk Madencilik ve Elazığ ETİ Gümüş işçileri bekliyordu.

Eylemlerinde 2 hafta geride kalmıştı.

Onlardan yalnızca birinin, Satı Kaynak'ın hikayesine kulak verelim.

Doruk Madencilik'te 10 yıl çalışmış.

"Yılda iki üç maaş alabildiğimiz oldu" diyor.

Aylarca ücretsiz izin, ardından yeniden çalışma, sonra yine maaş bekleme...

Kendi verdiği rakam:

Markete 80 bin TL borç.

Ev sahibine 70 bin TL kira borcu.

Çocuğunun özel tedavi ihtiyacı var.

Düzenli olarak Ankara'ya götürmesi gerekiyor.

Ama masrafını karşılayamıyor.

Bir insan 10 yıl çalışıyor.

Üretiyor.

Yıllarını veriyor.

Sonra çocuğunun tedavisini bile ertelemek zorunda kalıyor.

Söylediği bir cümle, bütün ekonomik tabloların önüne geçiyor:

"Yuvam yıkılmak üzere."

***

Ekonomik veriler her açıklandığında ekonomi yönetiminden hızla tablolar, grafikler, paylaşımlar geliyor.

Rakamlardan memnunlar.

Ama ekonomik kriz dediğimiz şey yalnızca oranlardan ibaret değil ki...

Kira borcu...

Veresiye defteri...

Çocuğun ertelenen tedavisi...

Eşler arasındaki çaresizlik...

Bir ailenin, geçinemediği için dağılma noktasına gelmesi...