Takipçiler bilir, ikamet İzmir'de...

Âşık olduğum şehirde oturuyorum.

Ancak yayın ve konferans yoğunluğundan dolayı son on yılda sevdiğim şehirle ev halkı ile yeteri kadar vakit geçiremiyorum.

Meslek yaşantımda da tablo bugünkünden farklı değildi.

O nedenle alışığız, mesleğim gereği aile yaşantımız hep böyle geçti.

GİTMEZ OLAYDIK...

Geçtiğimiz perşembe müsait vakit buldum ve bu fırsatı değerlendirmek üzere ailece özlem gidermek, keyifli bir gün geçirmek üzere planlar yapmaya başladık.

Plan kapsamında oğlum Ozan ile oturduk ve her zaman denk gelmez diyerek Türkiye-Belçika milli futbol takımları arasında oynanacak olan maça gitmeye karar verdik.

Soğuttukları için yıllardır maça gitmem, futbolda ne oluyor ne bitiyor hiç takip etmem.

Ancak müsabaka milli olduğu için, ayrıca maçı statta seyretme şansı yakaladığımızdan bayraklarımızı aldık ve güle oynaya maçın oynanacağı Göztepe stadının yolunu tuttuk.

Müthiş bir taraftar kitlesi vardı.

Her yer kırmız beyazdı, on binler tek yürek olmuştu.

Maç başlamadan statta milli takıma müthiş bir tezahürat başladı. Yer gök TÜRKİYE diye inliyordu.

Ancak maç başladıktan sonra bu tezahüratlar yerini öfkeye bıraktı.

Çünkü oynanan oyun tam bir rezaletti.

YAZIK BU MİLLETE...

Uzunca bir süredir milli takımı sert eleştiririm ve zaman zaman bu sertlikte dozu aşırır yerden yere vururum.

Çünkü takımda FETÖ döneminde başlayan ruhsuzluğun nedenlerini bilirim, bu durumun tesadüf olmadığını söyler dururum ve zaman zaman yine FETÖ yapılanmasından dem vurarak 300 milyonluk TÜRK dünyasına oynanan tezgahı da kibarca duyururum.

Bu konu ayrı bir yazı konusu olduğu için burada kesiyorum.

ÇIKMAMIŞ CANDAN...

Durum böyle iken bu maça gitmek istedim. Zira biraz umutlanmıştım çünkü takımın başına bir TÜRK, Sergen Yalçın getirilmişti.

Peki, Sergen'in diğerlerinden farkı neydi umutlanmayı gerektirecek

Dedim ya! Umutlanmam için Sergen'in TÜRK olması benim için yeterli sebepti.

Sergen Yalçın'ın takımın başına geçmesiyle takım uzunca bir süre sonra ilk defa bir TÜRK'ün eline geçti, belki iş yapar diye heveslendik.

BOŞA HEVES...

Maç başlayınca anladık ki milli takımın başına geçen hocayı Türkleştirmek yetmiyor, hocadan önce sahada koşturanları millîleştirmek gerekiyor.

Ben baktığımda sahada seyrettiğim takımda milli bir ruh, bundan en ufak bir eser bulamadım.

Bunun yerine inanılmaz ruhsuz, topa girmeye korkan, adeta şu 90 dakika bitse de gitsek diyen, seyirciden kopuk başka bir ruh hali taşıyan takım buldum.