Konyaspor, bu finale kadar hiç kaybetmeden yürüdü... Bozkırın çocukları her turda biraz daha büyüdü, biraz daha inandırdı kendini. Zor maçlardan geçti, devleri devirdi, umutları omzunda taşıdı. Ama futbol bazen en acı cümleyi, en güzel hikâyelerin sonuna yazar... Yeşil beyazlılar, hiç yenilmeden geldikleri finalde ilk mağlubiyetlerini yaşadı. Ve o mağlubiyet sadece skor tabelasına değil, Konya'nın gecesine de düştü. Antalya semalarında gece ağır ağır mora dönerken, sanki Alpaslan Çakar dev final için özel bir finans tablosu hazırlamış gibiydi... Bir tarafta uzun vadeli konut kredisi ciddiyetiyle oynayan Konyaspor, diğer tarafta "bu işi hemen bitirelim" telaşıyla sahaya çıkan Trabzonspor...

İlk düdükle birlikte temkin sahaya yayıldı. Konyaspor kontrollüydü. Trabzonspor ise Karadeniz dalgaları gibi sert ve aceleci... Sanki bordo mavili oyuncular kupayı bir an önce alıp memlekete götürmek ister gibiydi. İlk yarıda oyun dengedeydi ama eşitliği bozan bir an vardı. Pina taşıdı... Sadece topu değil, Trabzonspor'un kupaya olan inancını da taşıdı.

Paul Onuachu ise gecenin en güzel cümlesini yazdı. Öyle bir gol attı ki... Hazırlanışı ayrı alkış aldı, bitirişi ayrı hayranlık uyandırdı. Top filelere giderken Antalya'daki gece bir anda Karadeniz'e döndü. İlk yarının geri kalanında korku, cesaretin önüne geçti.

"Onana'yı kaç kez gördük" deseler, akıllara Bardhi'nin çaprazdan auta gönderdiği top gelirdi. Çünkü bu bölüm biraz da kalecilerin değil, kaybetmek istemeyen insanların maçıydı. Hakem ilk yarıyı uzattıkça uzattı...Dakikalar büyüdü, gerilim ağırlaştı. Ve finalin ilk perdesi 52. dakikada soyunma odasına yürüdü. Ama ikinci yarıya bambaşka bir Konyaspor çıktı. Bozkırın sert rüzgârı Antalya'ya indi adeta. Dakika 50'de Muleka'nın golüyle Anadolu Kartalları yeniden ayağa kalktı. Konya umutlandı, tribünler canlandı, final yeniden başladı.