Finale göz kırpan iki takımın randevusunda, sahaya sadece formalar değil, fikirler de çıktı. Biri hücum zenginliğiyle konuşan Beşiktaş... Diğeri sabırla, disiplinle, akılla direnen Konyaspor... Ve o akşam, Konya'nın sesi İstanbul'da yankılandı. 'İkonium Kartalı' yeşilbeyazlılar, 36. dakikada direkten dönen o tehlikeli an dışında siyahbeyazlılara adeta nefes aldırmadı. Bir savunma değil bu... Bir irade, bir inat, bir planın sahaya yansımasıydı. Oyunun merkezi kilitlendi. Pas yolları daraldı. Zaman, Beşiktaş için hızla değil, zorla akmaya başladı.
İkinci yarı... Sahne değişmedi. Beşiktaş hücum etti, Konyaspor direndi. Biri dalga oldu, diğeri kayalık... Çarptı, dağıldı, geri döndü. Bir an geldi, bir boşluk doğdu. Top, Enis Bardhi'nin önüne düştü. O an... Sadece bir pozisyon değildi. Bir şehrin kalbi orada attı. Vursa... Bitse... Yazılsa... Ama olmadı. Top ağlarla buluşmadı, ve o saniye, Konya'da zaman durdu.
Gol kadar, kaçan gol de yazılır tarihe. Ve Bardhi... 87'de bu kez yazdı aslında. Top ağlarda, umut gökyüzünde... Ama bayrak havada. Bu maç sadece oyuncuların değil, akılların mücadelesiydi. Ve o aklın adı bir kenarda net şekilde yazıldı: İlhan Palut... İlk 45'te plan... İkinci 45'te sabır... Ve iki yarıda da kusursuza yakın uygulama... Rakibini sadece durdurmadı, onu düşündürdü. Yavaşlattı, yordu. Bu, taktikten öte bir ustalıktı. Son söz mü Bu maçın skoru ne olursa olsun, sahada bir gerçek vardı: Konyaspor, sadece savunmadı... Oyunu yönetti. Ve bazı geceler vardır, gol atamasan bile futbolu kazandığını hissedersin.