Dünya Kupası'ndaki hüsrandan sonra yolumuza "Of'lu" Vincenzo Montella yerine "topu ayağıyla potaya sokan" Sergen Yalçın ile başlasaydık, cehennem grubundan sağ salim çıkabilir miydik
En azından dün geceki Fransa sınavı öncesi cebimizde birkaç puanımız olur, mahalle bakkalının veresiye defterini karıştırıp borçsuz müşteri aramazdık.
Gerçek şu; grupta sıfır çektik ve UEFA Uluslar A Ligi'nden B'ye doğru yol aldık.
Maça gelince; ciddi eksiklerimize karşın anlaşılabilir bir planımız vardı. Savunmayı kalabalık tuttuk. Paslaşarak değil, uzun toplarla gol aramaya çalıştık. İlk yarıda iki net pozisyon bulduk, son vuruşlarda etkisiz kaldık. İkinci yarıda Arda ile beraberlik sayısına çok yaklaştık, son dakikada Abdülkerim ile umutlandık, yetmedi.
Fransa için İtalya yenilgisi sonrası prestij maçıydı. Çok telaş yaptılar. Çıkarken kaptırdığımız toplar rakibe hesabında olmayan fırsatlar verdi. İşlerini kolaylaştırdık. Kalecimiz Berke'nin maç boyunca yaptığı sayısız müdahalesi vardı, yediği iki golde de masumdu, farkı önledi.
Hâlâ çeyrek asrın en iyi kadrosu olduğunu düşündüğüm oyuncu grubuna kızamıyorum. Çünkü onlar Sergen Yalçın'dan önceki dönemde üst üste yaşadıkları başarısızlıklarla yalnızca maçları değil futbol kimliklerini ve kazanma inançlarını da yitirdiler.
Bu tablo bir gecede ortaya çıkmış çöküşün değil, uzun süredir geliyorum diyen özgüven erozyonunun sonucudur.

14