İnsan ve şehir, medeniyetin doğuşuna, gelişmesine ve öncülük eden iki temel kavramdır. Çünkü şehirler yalnızca insanların bir arada yaşadığı mekânlar değil aynı zamanda kültürün, düşüncenin, değerlerin ve medeniyetin hayat bulduğu merkezlerdir.

Bir şehri şehir yapan nedir Yüksek binaları, geniş caddeleri, avm'leri, köprüleri ve gökdelenleri mi Yoksa o şehrin sokaklarında yaşayan insanların birbirlerine duyduğu saygı, komşuluk ilişkileri, mimarisi, tarihi ve kültürü mü

Bugün şehirlerimize baktığımızda binaların yükseldiğini, caddelerin genişlediğini, teknolojinin hayatımızı kuşattığını görüyoruz. Fakat bütün bu gelişmelerin arasında kaybettiğimiz bir şey var oda şehirlerin ruhu!

Çünkü şehir, yalnızca insanların barındığı bir yerleşim alanı değildir. Şehir; hafızadır, kültürdür, medeniyettir, aidiyettir. Bir şehrin kimliği, binalarının yüksekliğiyle değil, insanlarının birbirine yardımlaşması ile ölçülür.

Eski mahallelerimiz birkaç sokak ve evden ibaret değildi. İnsanların birbirini tanıdığı, kapıların çalındığı, komşunun komşuyu gözettiği, çocukların birlikte büyüdüğü bir hayat biçimiydi. Mahallede bir düğün olduğunda herkes sevinir, bir cenaze olduğunda herkes acıyı paylaşırdı

Mahallenin bir camisi, çeşmesi, fırını, bakkalı, kahvesi ve buluşma meydanı vardı. Meydanlar yalnızca insanların gelip geçtiği yerler değil, muhabbetin, dostluğun ve dayanışmanın merkezleriydi.

Kıymetli okurlarım, medeniyet, yalnızca ekonomik büyüme, teknolojik gelişme ve modern yapılarla ölçülemez. Medeniyet; insanın insana, insanın tabiata, insanın tarihe ve geçmişine karşı gösterdiği saygıyla bir anlam kazanır.

Bir şehrin gelişmesi için elbette yeni yollar, köprüler, konutlar ve sosyal alanlar yapılmalıdır. Ancak bunlar yapılırken şehrin tarihî dokusu, doğal yapısı ve kültürel kimliği korunmalıdır.

Mimar Sinan'ın asırlar önce yaptığı eserlerin bugün hâlâ ayakta durması bize çok şey anlatıyor. Çünkü o eserlerde yalnızca mühendislik değil, estetik, sanat, ölçü, denge ve bir medeniyet anlayışı vardı.

Bir şehri güzelleştiren yalnızca mimari değildir. Ağaçları, parkları, meydanları, çeşmeleri, tarihî yapıları ve insan ilişkileridir. Her boş alanı betonla doldurmak, her sokağı ışıklı reklam panolarıyla kaplamak, her tepeye yüksek binalar dikmek gelişmişlik değildir. Bazen bir ağacı korumak, yüzlerce metrekarelik bir binadan daha büyük bir medeniyet göstergesidir.

Şurası bir gerçektir, şehir insanı, insan da şehri güzelleştirir.

İnsanın yaşadığı mekân, düşüncelerini, davranışlarını ve ilişkilerini etkiler. İnsanların birbirleriyle karşılaşabildiği, sohbet edebildiği, çocukların güvenle oynayabildiği, yaşlıların huzurla dinlenebildiği şehirler toplumsal dayanışmayı güçlendirir.

Peygamber Efendimizin Medine'de oluşturduğu kardeşlik, dayanışma ve birlikte yaşama anlayışı, şehir medeniyetinin en önemli örneklerinden biridir. Farklı toplulukların ortak değerler etrafında buluşabilmesi, birbirlerinin hakkına ve hukukuna saygı göstermesi, medeniyetin temelini oluşturur.