Lokomotif takım

Osimhen, Leao, Sallai, Jakobs yoktu. Stat da, her ne kadar Okan Buruk'un evi gibi olsa da deplasman yerine sayılabilirdi. Nitekim taraftar da 'bizim' yerine koyup tribünleri hınca hınç doldurmamıştı.
Galatasaray tüm bunlardan bağımsız olarak fırtına gibi başladı maça. Torreira'nın golü ile erken bir açılış yaptı. Barış'ın ve Deniz'in karşı karşıya pozisyonları gol olsa maç erkenden kopacaktı. Ancak bu ilk 10 dakikadaki baskı ve pozisyonlardan sonra Galatasaray'ın hızı kesildi.

Sarı Kırmızılılarda Deniz ileri uçtaydı ama Osimhen'in baskısını yapamıyordu. Takım da baskı konusunda çok istekli değildi. İlk 45 dakika korner bile atmaması bu 'rahat' oyununun yansımasıydı. Galatasaray kadro kalitesi farkına yine çok güveniyordu.

Samsunspor da ilk yarının kalan bölümünde az ama öz ataklarla gole yaklaştı. Gerçi bir gol de buldu ama ofsayt bayrağı konuk ekibin sevincini kursağında bıraktı.

Galatasaray kadrosunun kalitesi Yunus'un golünde bir kez daha farkını gösterdi. Sara'nın savunmanın arkasına attığı topta Yunus'un sol ayağı ile alıp sağ atağı ile aşırtması jeneriklik bir goldü. Hele golden önce ofsayttan çıkıp atağa kalkması ofsayta takılma sorunu olan santrforlara ders olarak gösterilecek güzellikteydi.

Sane'nin kaptırdığı topta rakip ceza yayından kendi ceza yayına kadar rakibi kovalaması da önemli mesajdı. Sane uzun bir aradan sonra arkadaşlarına küsmeden, kendine kızmadan takım oyununun parçası kaldı.