Uluslararası mücadelelere sıfır toplamlı bir oyun olarak yaklaşanalar 'ya kazan ya da kaybet'ten başka seçenek düşünemiyor. Oysa artık kuantum jeopolitiğinin egemen olduğu bir çağdayız. Her tür gerçeklik bile sonsuz ihtimaller yığınağı olarak görülüyor.
Haliyle siyonist lobiye yakın Batılı analizcilerin kötümserliği ile yorum yapanlar 107 günlük İran savaşını ABD yönetimi için bir kayıp diye sunuyor.
Örneğin ABD'deki düşünce kuruluşu CSIS'in kıdemli yetkililerinden Will Todman, Foreign Policy'deki makalesinde 'İran savaşında herkes kaybetti' deyip birçok ülkenin aylar süren savaşta ağır bedeller ödediğini ama hiçbirinin düzeni sağlayamadığını ileri sürüyor.
Düzenden kastı eğer İran ve bölge ülkelerinin taleplerinin yok sayıldığı ve sadece siyonist senaryoların hayata geçirildiği bir tablo ise kuşkusuz haklı.
Veya "İran, Vietnam'dan daha büyük bir yenilgi" diyen Georgetown Üniversitesi siyaset bilimi hocası Paul Musgrave gibi. O da "Tercihe dayalı bir savaş, Washington için stratejik bir felakete dönüştü" değerlendirmesinde bulunurken yanılıyor.

***

Benzer şekilde Amerikalı gazeteci Davit Ignatius da aynı yanlış hat üzerinde yürüyor. İran ile savaş, Hollywood filmlerindeki mutlu sonla bitmediği için hayıflanıyor. Varılan uzlaşının kalıcı değil bir mola niteliği taşıdığını söylüyor.
ABD'nin İran'ı sisteme entegre etme çabalarının ise feci bir başarısızlıkla sonuçlanacağına inanıyor.
Oryantalist bakış açısını terk edemediği için omuzlarında Beyaz Adam'ın yükünün ağırlığını hissediyor Ignatius. İstila hareketini 'modern bir İran inşası' olarak satıyor.
Ne var ki Irak ve Afganistan'daki 'ulus inşası' projeleri hezimete yol açtığı için ABD İran'da bu stratejiden uzak durdu.
Nitekim ABD'nin kendisi de İran'daki hedeflerinin emperyal bir ulus inşası olmadığını defalarca dile getirdi. Sömürgeci damarları kabaran Ignatius o yüzden "Açık konuşalım. Diplomatik açıdan bakıldığında bu anlaşma bir zafer geçit töreni değil maliyetli ve sevilmeyen bir savaştan çıkış yoludur" diyor.
Oysa her şeyin ters yüz olduğu nokta tam da bu 'çıkış' sözcüğünde düğümleniyor