İnsansı robotlar her yeni gösterimde bir adım daha "gerçek hayata" yaklaşıyor. Figure AI'ın Helix 02 demosu da bu zincirin son halkası. Dört dakikalık bir mutfak işi, onlarca adım, sıfır insan müdahalesi…

İnsansı robotlarla ilgili haberler yıllardır iki uçta dolaşıyor: Ya "takla atan, dans eden" demo videolarıyla şaşırıyoruz ya da "bunlar hâlâ laboratuvar oyuncağı" diyerek omuz silkiyoruz. Helix 02 ise bu iki uçtan bir üçüncü yola işaret ediyor: robotun ne yaptığını değil, nasıl yaptığını değiştiren bir eşik.

Çünkü burada mesele "robot bulaşık makinesi boşalttı" romantizmi değil. Mesele şu: Bir robotun yürüme, denge ve nesneyle etkileşimi artık ayrı ayrı "modlar" halinde değil; aynı anda, tek bir davranış akışı içinde, kendi kendini düzelterek yürütmesi. Yani hareket ederken aynı anda manipülasyon yapmak. İnsan için basit, robot için yıllardır en zor düğümdü bu.

Robotlar neden yıllardır 'takılıyordu'

Geleneksel yaklaşım kabaca şunu yapıyordu:
Yürü, dur, dengelen, uzan, kavra, tekrar yürü.

Bu durum çalışır ama kırılgandır. Çünkü gerçek dünyada her şey birbirine bağlıdır. Bir tabağı kaldırınca ağırlık merkezi değişir. Adım atınca elin karşıdaki nesneye erişimi değişir. Kola yük binince bacak dengeyi yeniden kurmak zorunda kalır.

Yani kol ve bacak, bir koreografi gibi sürekli birbirini kısıtlar ve düzeltir. Robot bunu "mod değiştirerek" yapmaya kalkınca doğal akış bozulur; hız düşer; küçük bir sapmada sistem kilitlenir.

Helix 02'nin iddiası şu: Bu parçalı mimariyi bırakıp, tüm bedeni tek bir öğrenen sistemin aynı anda düşünmesi.

Tüm teknik detayların arkasında saklanan mesaj şuydu; Helix 02, görme, dokunma, hissediş sinyallerini alıp, tüm gövdeye tek bir ağ ile komut üretiyor.

Bu noktada artık bir teknik güncellemeden değil, robotik anlayışının kökten değişmesinden söz ediyoruz

Önceden: "Gör, karar ver, planla, kontrolcülere dağıt" idi.

Şimdi ise : "Gör, hisset, bütün vücutla uygula, anlık düzelt" sistemine geçildi.

Buradaki sihirli kelime; süreklilik. Yani robotun davranışı kesilmiyor, akıyor.

Mutfakta bulaşık makinesini boşaltıp yeniden doldurmak ilk bakışta bir "ev işi şovu" gibi görülebilir. Ancak bu kısa şovun arkasında, robot açısından aynı anda aşılması gereken birçok zorluk yatıyor: Robotun oda ölçeğinde güvenle hareket etmesi, iki kolunu eş zamanlı ve uyum içinde kullanması, kırılgan nesneleri hassas biçimde kavraması, her adımda dengesini yeniden ayarlaması, çok adımlı bir işi baştan sona doğru sırayla takip edebilmesi... İşte bu nedenle söz konusu demo, basit bir ev sahnesinden çok, robotların gerçek dünyaya ne kadar yaklaştığını gösteren teknik bir stres testi niteliği taşıyor.

Kaynaklarda "yaklaşık 4 dakika" ve yürüme dahil "60'dan fazla eylem" vurgusu var. Asıl kıymet burada: Robot bir "tek hareketlik numara" göstermiyor, çok adımlı bir işin içinde kalabiliyor.

İnsan için 4 dakika basit bir süre. Robot için 4 dakika, "ben artık sadece bir anlık refleks değilim; bağlam taşıyorum" demek.

Dikkat çeken başka bir ayrıntı ise: Sistem, 100.000 satır kod ve 1000 saat insan hareket verisi ile eğitilmiş.

Ben bunu şöyle okuyorum: Robotlara "talimat" değil, "beden dili" öğretiliyor.

Avuç içi kameralar ve dokunma

Helix 02'nin özellikle iki donanım kabiliyeti öne çıkarılıyor: Avuç içi kameralar ve dokunsal sensörler.