Oyuncu Erkan Petekkaya'nın CHP Genel Başkanı Özgür Özel'e yönelik sert çıkışının ardından sosyal medyada hedef haline gelmesi 'mahalle baskısını' yeniden hatırlattı.

Aslında "mahalle" dediğimiz şey bizim kültürümüzde sıcak bir kelimedir. İnsan sesidir, komşuluk hissidir, aynı sokağın gölgesinde büyümektir. Ama bir de başka bir anlamı var artık; insanın düşüncesini boğazında düğümleyen, onu bir kalıba zorlayan görünmez bir baskı biçimi...

Petekkaya'nın paylaşımı yalnızca siyasi bir öfke değildi. Daha çok, toplumda biriken yorgunluğun dili gibiydi. CHP'nin son dönemde yolsuzluk iddialarıyla çalkalanması, bitmek bilmeyen iç tartışmalar, krizden beslenen muhalefet dili... Bütün bunlara duyduğu tepkiyi ortaya koyuyordu. "Kopun ülkemizin yakasından" çıkışı belki sertti ama asıl dikkat çekici olan başka bir şeydi: Bir sanatçı, muhalefeti eleştirdiği anda organize bir linç atmosferinin içine çekiliyordu.

İnsan ister istemez soruyor: CHP'li belediyeler hakkındaki iddialar arşı alaya çıkmışken, Özgür Özel sürekli yabancı basına dert yanarken, bir sanatçının çıkıp "önce dönüp kendinize bakın" demesi neden bu kadar tahammül edilemez bulundu

Son yıllarda özellikle kültür ve sanat çevresinde tuhaf bir iklim oluştu. Sanatçının ne söylediğinden çok, hangi cepheye konuştuğu önemsenmeye başladı. Eğer iktidarı eleştiriyorsa "cesur", muhalefeti eleştiriyorsa bir anda "yandaş" damgası yiyor. İnsanların fikirleri değil, safı konuşuluyor.

Bunun en çarpıcı örneklerinden biri (yıllar önce) Ara Güler'in yaşadıklarıydı. Dünyanın saygı duyduğu büyük bir fotoğraf ustası, sadece Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın aile fotoğraflarını çekti diye hedef tahtasına oturtulmuştu. Sosyal medya günlerce onu suçlu ilan etmeye çalıştı. Cumhuriyet gazetesinin attığı 'Ara ki ustayı bulasın' başlığı hala hafızalarda. Bu manşetlere pabuç bırakmayan Ara Güler'in cevabı sade ama anlayana tokat gibiydi: "Ben fotoğrafçıyım kardeşim, işimi yapıyorum."

Belki de bütün mesele tam olarak buydu. Sanatın ideolojik sadakat yemini etmek zorunda olmaması...