Bazen bir ilham gelircesine evdeki fazlalıkları, ıvır zıvırı ayıklamaya başlarım. Kullanmadığım kıyafetler, tozlanmaktan başka bir işe yaramayan eşyalar, yıllardır kapağını açmadığım kitaplar... Gerekli ayıklamalar yapılır ve her biri gitmesi gereken yere gider. Sonrasında bir ferahlama hissederim.
Aynı ferahlığı, televizyon kumandası ile arama mesafe koyup radyoyu açtığımda da fark ediyorum. Radyo; televizyon gibi gözlerinizi esir alıp sizi koltuğa mıhlamıyor. Aksine kulağınız seste iken iş yapmanıza, başka uğraşlarla meşgul olmanıza alan tanıyor.
Bunlar elbette küçük detaylar; hayatımıza çeki düzen verebileceğimiz, irademizle atabileceğimiz basit adımlar.
Bir de moda tabirle "büyük resim" var ki asıl tehlikeli olan... Kapitalist ve emperyalist ahtapotun moda diye önümüze koyduğu, bizde olmadığında kendimizi eksik hissettiren ve mutsuz eden yapay yoksunluklar...
Mustafa Kutlu'nun bir hikaye kitabının adıdır Yoksulluk İçimizde. Durum tam olarak budur aslında: İhtiyacımız olmayan şeylerin birer ihtiyaçmış gibi hissettirilmesi ve onlara ulaşamadığımızda bizi derin bir mutsuzluk girdabına sürüklemesi.
Kutlu o kitabında, modernleşme ve tüketim hırsıyla maddi açıdan zenginleşirken manevi anlamda yoksullaşan insanın içsel çöküşünü anlatır.
Bir tanıdığım var. Ergenlik çağına giren kızı, pahalı marka bir telefon istiyor; "Arkadaşlarımda var, bende yok" diyerek babasının başının etini yiyor. Maddi imkanları kısıtlı olan adamcağız çok sevdiği evladının isteğini yerine getiremediği için kahroluyor. Şimdi soralım: Bu "marka" telefon gerçekten bir ihtiyaç mı Hayır. Ancak hissettirdiği yoksunluk duygusu öylesine acı verici ki baba ile kızın arasına giren görünmez bir şeytana dönüşüyor. Baba yetersiz, kız yoksun hissediyor.
Hangi romanın sayfasında okumuştum kim bilir, yazar şöyle diyordu: "Modernizm bir işgal biçimidir. Meşgul ederek işgal eder insanı; düşünmesine fırsat bırakmaz, kendine gelmesine izin vermez."
İşte, İsmet Özel'in Of Not Being a Jew adlı kitabına ismini veren uzun şiirinde geçen "Eve dön! Şarkıya dön! Kalbine dön!" dizeleri burada bir kez daha anlam kazanıyor. Özel; insanın modern dünyanın yabancılaştırıcı gürültüsünden sıyrılarak kendi özüne, fıtratına ve ait olduğu manevi yuvaya dönmesi gerektiğini sarsıcı bir çağrıyla vurgular.

1