Onu en son İstanbul Şehir Tiyatroları tarafından 2020 yılında sahnelenen Cibali Karakolu'nda izlemiştim. Salon yine hıncahınç dolu, seyircinin coşkusu yine dorukta... Daha sahneye adımını atar atmaz kopan o alkış tufanı, halkın ona duyduğu hesapsız sevginin ispatı...

Çınar" ve "duayen" kelimeleri zaman zaman kolayca harcanıyor belki ama öyle isimler vardır ki bu sıfatları en güzel biçimde üzerlerinde taşırlar. Zihni Göktay, işte o gerçek ustalardan biriydi.

Bir alimin, bir sanatçının gidişi, bazen yalnızca bir ailenin değil, bir ülkenin hafızasında da derin bir boşluk yaratır. Çünkü onlar yalnızca yaşadıkları döneme değil, kuşakların ortak hatıralarına silinmez izler bırakırlar.

Ne mutlu bize ki Zihni Göktay'ı sahnede izleyebilmiş, o muazzam enerjiye tanıklık edebilmiş kuşaklardan biriyiz. O, Türk tiyatrosuna damga vurmuş Lüküs Hayat operetinin efsanevi "Rıza"sıydı.

Dile kolay, yarım asırdan fazla (63 yıl) sahne tozu yuttu. Belki aynı aileden dede, baba ve torun, farklı yıllarda aynı salonda onun oyunlarını izledi. Bugün bunu başarabilen, kuşakları aynı kahkahada eşitleyebilen kaç sanatçı sayabiliriz

Yılların emeğine rağmen, tevazu içinde yaşadı. Geçen yıl yerleştiği huzurevinde verdiği bir röportajda kurduğu şu cümle, belki de bütün bir ömrün en sade özetiydi: "28 yıl Lüküs Hayat oynadım ama hiç lüks bir hayat sürmedim." O cümlede ne bir sitem vardı ne de gösteriş; sadece sanata verilen emeğin vakur bir ifadesi...

Onu en çok Lüküs Hayat ve Cibali Karakolu ile hatırlıyoruz. Bu iki eser, yalnızca birer müzikal ya da komedi değil; Türkiye'nin toplumsal hafızasının yaşayan parçalarıydı. Zihni Göktay ise o hafızanın en güçlü, en kadim anlatıcılarından biri... Güldürürken düşündüren, düşündürürken incitmeyen, kahkahayı zekayla buluşturan o eski ve asil tiyatro geleneğinin son büyük temsilcisiydi. Metne bağlı oyunlarda doğaçlama yapabilmek muazzam bir özgüven ve birikim isterdi; tuluat geleneğinin genlerini taşıyan Göktay, bu yeteneğe fazlasıyla sahipti.