6 Yazı, Fenerbahçe'nin Türkiye Kupası çeyrek finalinde oyun kontrolünü sağlayamayan ancak fiziksel baskısı eksik bir performans sergilediğini ve bu durumun yoğun fikstür ile daralan kadro sorunundan kaynaklandığını savunuyor. Uzatmaların son anında Kramer penaltısı ve Jevtovic'in golüyle mağlup olan sarı lacivertlilerin, sezonunu kurtarmanın tek çaresinin derbi olduğu vurglanıyor. Peki bu kaybı taktik açıdan beklenen bir risk miydi, yoksa mental çöküş mü?
Bu maç Fenerbahçe için bir toparlanma nefes alma fırsatına dönüşmüştü.
Konya'da akşamın uzunca bir bölümü, kaybedenin eleneceği bir çeyrek final maçı için fazla ağır, fazla renksiz, fazla heyecansız aktı. İki taraf da farklı sebeplerle bu maçı kazanmayı çok istiyordu ama kazanma arzusu mu daha ağır bastı, kaybetme korkusu mu tartışılır. İlk 60 dakika, Fenerbahçe'nin tanıdık bir özetiydi. Topu tutan, oyunu kontrol eden, rakip yarı sahada daha fazla görünen bir takım. Ama kontrol ile tehdit arasındaki ince çizgi, bir türlü geçilemedi. Fenerbahçe topa sahip olma oranına yansıdığı kadar, yani biraz, yüzde 53'e 47 kadar üstündü.
SAHASINDA 11 MAÇTIR YENiLMiYORDU
Maçtan önce, "Kaybedecek bir şeyimiz yok. Kazanmak için oynayacağız" demişti İlhan Palut. Bu sezon önce Rize'de, şimdi Konya'da sarı lacivertlilere rakip olan Palut'un takımı, Muleka'nın sakatlanıp yerini Kramer'e bıraktığı 65. dakikaya kadar biraz daha net, sonrasında biraz daha işini şansa bırakarak oyuna ortak oldu. Sahasında oynadığı son 11 maçta mağlubiyet yüzü görmeyen, son haftaların formda ve ligde gayet rahatlamış takımı olarak gözünün Avrupa'ya giden en kısa yolda olması son derece rasyonel bir hedefti. Ama hedefin büyüklüğü, oyunun temposunu büyütmeye yetmedi. Ya da belki Palut tam da bunu istedi.
Haberin DevamıGözden KaçmasınFenerbahçe'de her şey 4 günde değişti: Bir son dakika şoku daha!Haberi görüntüle'BiRAZ'LAR 'YETERiN
Fenerbahçe cephesinde ise başka bir ağırlık vardı. Yoğun fikstür, daralan kadro, üst üste gelen sonuçların yarattığı mental yük bu maçı sadece bir çeyrek final değil; aynı zamanda bir toparlanma, nefes alma ve derbi öncesi kendini yeniden kurma fırsatına dönüştürmüştü. Gel gör ki bu onlar açısından da maçın ritmine bir türlü yansımadı. Fenerbahçe'nin biraz daha fazla topa sahip olduğu, biraz daha fazla ceza sahasında göründüğü, biraz daha tehditkâr olduğu ama 'biraz'ların bir türlü 'yeterince'ye dönüşemediği maç iki uzatma devresinin son anlarına kadar aynı temposuzlukta ilerledi, taraflardan birini rahatlatacak diğerini hamle yapmaya zorlayacak kırılma anı bir türlü gelmedi.