​Türk siyaseti bugün, kelimelerin kifayetsiz kaldığı dar bir geçitte, anlamın yeniden inşa edilmesi gereken bir şafak vaktinde...

​MHP Lideri Devlet Bahçeli'nin geçtiğimiz günlerde "siyasette arınma ve durulma" çağrısı, kulağa çalınan sıradan bir temenni değil; demokratik bünyemizin bekası için hayati bir reçete, bir istikamet tayini niteliğindeydi.

​Bu "arınma ve durulma" mefhumunu sığ anlayışta boğmamak gerek.

​BEKLENEN ARINMA; Siyasetin ruhuna sirayet eden o katran karası kirlilik, zihniyetin tasfiyesini iktiza ediyor.

​GEREKEN DURULMA da; bulanan zihinlerin, sarsılan iradelerin ve pusulasını şaşırmış ihtirasların rasyonel bir itidalle dinginliğe kavuşması anlamına geliyor.

​CHP'NİN SIKIŞTIĞI KORİDOR: 4S ÇIKMAZI

​Bahçeli'nin kristalize ettiği o meşhur "4S" (Saraçhane, Söğütözü, Silivri, Sosyal Medya) denklemi; aslında bir partinin değil, koca bir siyaset anlayışının kendi eliyle ördüğü duvarları temsil ediyor.

​CHP yönetimi, milletin sinesindeki yangını söndürmek yerine, bu dört istasyon arasında beyhude bir mekik dokuyor.

​Oysa siyasetin arınması; dijital dünyanın sahte yankı odalarından, trollerin kurgulanmış alkışlarından ve "beğeni" uğruna feda edilen hakikatlerden feragat etmekle mümkün.

​Sokaktaki vatandaşın feryadıyla hemhal olmak yerine, suni algıların parıltılı dehlizlerinde gün kurtarmaya çalışmak, siyaseti bir çözüm kürsüsü olmaktan çıkarıp, acziyetin sergilendiği bir savunma sahnesine hapsediyor.

​MAĞDURİYET Mİ ZAFİYET Mİ

​Özellikle CHP'li yerel yönetimlerin silsilesinden yükselen usulsüzlük şayiaları ve yönetimsel savrulmalar, partiyi bitmek bilmeyen bir "kendini müdafaa" girdabına itmiş durumda.

​Ortaya çıkan manzara o kadar hazin ki; yönetim, bu çıplak gerçeklerle yüzleşip şeffaflığın kapısını aralamak yerine, inkarın konforlu gölgesine sığınıyor.

​Bu süreçte bir zırh gibi kuşanılan o "mağduriyet dili", aslında idari başarısızlıkların üzerine çekilen yırtık bir perde gibi...

​Oysa hakiki bir arınma, hataların kefaretini ödeme cesaretidir; hatayı mağduriyet masallarıyla süsleyip millete takdim etmek değil.

​ÖFKE KONTROLÜ VE SİYASİ ESTETİK

​Bu ruhsal sıkışmışlığın CHP Genel Başkanı Özgür Özel'in simasındaki ve tavırlarındaki yansıması, bir siyaset yolu değil, klinik bir vaka emaresi.

Meydanlarda ve meclis kürsülerinde müşahede ettiğimiz o kontrolsüz jestler, hırçın çıkışlar ve muvazenesiz tavırlar; bir liderlik vasfı değil, iç bozuluşun dışavurumu.

​Türkiye'nin ihtiyacı olan; öfke nöbetlerine hapsolmuş bir hitabet değil, devlet adamlığı vakarıyla taçlanan bir sükunet.

​Siyasetin durulması; şahsi hırsların ve kontrolsüz asabiyetin, yerini ferasete ve aklı selime