evre Bakanı Murat Kurum, Sevtap Erener'in şarkı sözlerinde de bulunan, "Tek bir dünya, tek bir yuva, tek bir gökyüzü, tek bir umut, tek bir ses" sloganlarını paylaştı.

Bu kavramların ne anlama geldiğini de Gül Temel yazdı:

"Tek bir dünya."

Artık sınırlar yok. Ne bayraklar ne diller ne haritalar. Haritalar silindi, yerlerine tek bir coğrafya çizildi. İnsanlar "biz" demeyi unuttu; sadece "tek" kaldı. Bu tek dünya, her şeyi kapsayan, hiçbir şeyin dışarıda bırakılmasına izin vermeyen bir düzenin adıdır. Kaçacak yer yoktur, çünkü bütün dünya tek bir yönetim, tek bir sistem, tek bir gerçekliktir.

"Tek bir yuva."

Bu yuva, etrafı görünmez ama aşılmaz duvarlarla çevrili "akıllı şehirler"dir. Evler sensörlerle denetlenir, caddeler algoritmalarla yürür. Kapılar parmak iziyle, göz bebeğiyle (akıllı çiplerle) ve düşüncenin frekansıyla açılır. ocuklar doğduklarında dijital bir kimlik numarası alır, ömürleri boyunca o numaranın gölgesinde yaşarlar. Şehirler "güvenli", "verimli", "sürdürülebilir" diye övülür. Ama her birinin çevresinde, içeriye giren her adımın kaydedildiği, dışarıya çıkan her bakışın ölçüldüğü bir kafes vardır. Yuva, artık korunma değil; kapatılma demektir.

"Tek bir gökyüzü."

Bu gökyüzü, açık hava hapishanesinin tavanıdır. İnsanlar başlarını kaldırıp aynı bulutlara bakarlar. Fakat o bulutların arkasında ne güneşin özgürlüğü ne yıldızların sonsuzluğu vardır. Gökyüzü, herkesin aynı anda izlendiğini hatırlatan bir ekrandır. Balon uydu gözleri, drone gölgeleri, hava kalitesi sensörleri... Hepsi "tek dünya"nın vatandaşlarının nefesini bile sayar. Gökyüzü mavidir, ama o mavilik, kafesin tavanına boyanmış bir renktir. İnsanlar hâlâ yukarı bakarlar; çünkü başka bakacak yer kalmamıştır.

"Tek bir umut."

Bu umut, kalplerin en derininde, dilin ulaşamadığı bir yerde saklanır. Tek dünya devletinin resmi dilinde "umut" kelimesi yoktur; çünkü umut, düzenin kabul edemeyeceği bir sapmadır. Yine de bazı kalpler, geceleyin, ekranlar kapandıktan sonra, o kelimeyi sessizce taşır: Umut. Bir gün duvarların algoritmalarının bozulacağı, bir gün gökyüzünün gerçekten açık olacağı, bir gün "tek"in parçalanacağı umudu. Bu umut ne bağırılır ne paylaşılır; sadece taşınır. Taşımak bile cesaret ister.

"Tek bir ses."

Bu ses, totaliter, zorba ve dayatmacı bir yönetimin tek ve mutlak sesidir. Eleştiri suçtur, soru isyandır, şüphe hastalık sayılır. İnsanlar konuşmaz; konuşturulur. Düşünceleri, 1984'ün dünyasında olduğu gibi, henüz kelimeye dökülmeden bastırılır. Yüz ifadeleri okunur, kalp atışları ölçülür, göz bebeklerinin genişlemesi bile