Hiç dikkat ettiniz mi

Bazen öyle bir an gelir ki insan durup kendini sorgulamaya başlar. Hayatını, yaşadıklarını, gidişatını... Bir anda ölüm düşer aklına. O güne kadar yaptıklarını, söylediklerini, hatta düşündüklerini yeniden gözden geçirir.

İnandığı değerlere aykırı ne varsa hayatından çıkarmak, doğru olduğuna inandığı hâlde ihmal ettiği ne varsa bir an önce hayatına dâhil etmek ister.

Sanki damarlarında dolaşan kanla birlikte bütün bedenine yayılır bu duygular. Bir anda kalbini, zihnini, bütün benliğini kuşatır.

Ve karar verir.

İyiye yönelmeye, değişmeye, kendini düzeltmeye karar verir. Kendine söz verir. Artık bazı alışkanlıklarından vazgeçecek, hayatını inandığı doğrular üzerine yeniden şekillendirecektir.

Fakat tam da o anda tuhaf bir şey olur.

Birden enerjisi düşer. Üzerine tarif edemediği bir yorgunluk, isteksizlik ve takatsizlik çöker. Az önce hissettiği o güçlü kararlılık, yerini ağır bir hâlsizliğe bırakır.

Öyle bir çırpınıştır ki insanın kalbini, zihnini, âdeta bütün benliğini yorgunluk içinde bırakır. Nefis, ruha karşı mücadeleye girişirken bedeni de kendi hâkimiyeti altına almaya çalışır.

Çünkü insanın gerçekten değişmeye karar verdiği an, nefsin alıştığı düzenin sarsıldığı andır. Yıllardır sürdürdüğü alışkanlıklardan vazgeçmek, nefsin kolayca kabulleneceği bir şey değildir.

Oysa insan bu ilk mücadeleyi aşabilirse sonrasındaki güçlüklerle baş etmesi kolaylaşır.

Düşünün...

Tövbe ederek içkiyi bırakanlar, kumardan vazgeçenler, kötü alışkanlıklarına son verenler... Hepsinin hayatında bir karar anı vardır. Değişim, işte o samimi kararla başlar. Ardından o karara sadık kalma mücadelesi gelir.

Bu hususta bildiklerimi bir misalle izah etmek isterim. Güneş doğduğunda ışığını her eve ulaştırır. Ancak perdeleri kapalı olan evler, o ışıktan yeterince istifade edemez.

İslamiyet'in feyzi ve nuru da güneş gibidir. İnsanın karşısına çıkan bu nur, her kalpte aynı karşılığı bulmaz. Kimisi onunla huzur bulur, kalbi yumuşar ve doğru yola yönelir. Kimisi ise aynı aydınlığa karşı direnç gösterir. Kalplerin bu nurdan istifade edebilmesi ve hidayetin nasip olması nihayetinde Rabbimizin dilemesine bağlıdır.

Peki, bu nuru kabul etmek istemeyenlerin hâli ne olur, hiç düşündünüz mü

İmanla yönelenlerin kalbini yumuşatan bu nur, ona inatla karşı koyanların kalbinde daha büyük bir katılığa vesile olur.

İnsan, doğru olduğunu bildiği bir şeyi sırf nefsine ağır geldiği için kabul etmek istemediğinde, zamanla inadı kuvvetlenir, kibri büyür. Artık yalnızca yanlışını savunmakla kalmaz, doğruyu da yanlış göstermeye çalışır.

Öyle ki neyin doğru olduğunu bildiği hâlde ona karşı çıkar. Kendi düşüncelerini sorgulamak yerine inandığı değerlere sırt çevirir; nefsini hesaba çekmek yerine bildiği doğrularla mücadele etmeye başlar.

Zamanla İslamiyet'e ve Müslümanlara karşı tavrı sertleşir. İnanmadığı değerlere yakınlığı artarken bir zamanlar benimsediği inanç ve esaslardan giderek uzaklaşır.

Öyle bir noktaya gelir ki artık mesele yalnızca doğruyu kabul etmemek değildir. Nefsinin hoşuna gitmeyeni reddetmek, kendi yanlışını haklı göstermek ve bildiği doğruya karşı direnmek âdeta bir alışkanlığa dönüşür.

İnsan bazen bilmediği için yanılır, bazen de bildiği hâlde nefsine yenildiği için yanlışta ısrar eder. Birincisinde cehalet, ikincisinde ise inat ve kibir vardır.

Çünkü yanlışa doğru demek bir gaflettir; fakat doğru olduğunu bildiği bir şeye yanlış demek, kalbin katılığının varabileceği en tehlikeli hâllerden biridir.

İşte asıl korkulması gereken de budur.