Feridun Ağabey, yolculukta biz engellilerin karşılaştığı sorunlara dikkat çekmek istiyorum. Toplu taşıma araçlarında bazen "Çalışıyor, maaş alıyorsunuz; neden ücretsiz ulaşım kullanıyorsunuz" sorusuyla da karşılaşıyoruz. Bir insan memur veya işçi olabilir, maaş alabilir. Fakat aldığı maaş engelini ortadan kaldırır mı

Ben sabah evden çıktığımda elimde yine beyaz bastonum var. Kaldırımda park etmiş araç, düzensiz bir yol veya gelişigüzel bırakılmış bir eşya yine karşıma çıkabiliyor.

Engelli olmayan birinin yürüyerek on dakikada gideceği yere ben bazen iki otobüs değiştirerek ulaşabiliyorum.

Çünkü yol aynı olsa da yük aynı değil. Elbette bütün şoförleri aynı kefeye koymak da doğru değil. Yıllardır otobüs kullanan biri olarak çok güzel insanlarla da karşılaştım. Karşıdan karşıya geçmek için beklediğimi gören, otobüsü durdurup araçtan inerek beni karşıya geçiren şoför dostlarım da oldu. Otobüste yolcular beklerken bunu yapan insanlar...

Allah onlardan razı olsun. Bazen bir insanın yaptığı küçük bir iyilik, uzun uzun anlatılan birçok sözden daha değerlidir.

Bir başka mesele de erişilebilirlik. Büyük şehirlerde bile bazı otobüslerde sesli durak anonslarının çalışmadığına şahit oldum. Oysa bu sistemler görme engelliler için bir konfor değil, bağımsız hareket edebilmenin temel şartlarından biridir. Nerede olduğumuzu bilmek ve ineceğimiz durağı kimseye sormadan takip edebilmek bir ayrıcalık değil, haktır.

Bildiğim kadarıyla birçok şehirde toplu taşıma şoförlerine çeşitli eğitimler veriliyor. Engelli bireylerin de bu eğitimlerde söz sahibi olması, yaşadıklarını doğrudan anlatması çok faydalı olacaktır. Çünkü engelliliği en iyi, onu yaşayan anlatır.

Bir saatlik samimi bir sohbet, bazen uzun bir eğitimden daha etkili olabilir. Bizim beklentimiz aslında çok büyük değil: Türkiye'nin neresine gidersek gidelim geçerli olacak ortak bir engelli kimlik ve ulaşım anlayışı... Erişilebilir kaldırımlar ve duraklar... Eksiksiz çalışan sesli anons sistemleri... Ve en önemlisi, engelli vatandaşın hakkını anlatmak zorunda kalmadığı bir hayat.

Çünkü mesele birkaç liralık otobüs ücreti değildir. Mesele, insanın kendi ülkesinde ve kendi şehrinde engelli olduğu için yeniden mağdur edilmemesidir. Rabbim bizleri iyi insanlarla karşılaştırsın. Âmin.

Veli Bayramoğlu

Yalvarıyorum, yalvarıyorum, yalvarıyorum...

Feridun Ağabey, daha önce yazmıştım Allah razı olsun inşallah yayınladınız. 61 yaşında acılı anne olarak yalvarıyorum, yalvarıyorum, yalvarıyorum... Duyun beni! Çok çaresizim çıkmazdayız; çamura saplanmış çırpınan kuş gibiyim. 35 yaşında Serebral palsi, epilepsi hastası kızımı kaybettim. Eşim emekli astsubay; parkinson, şeker hastası. Ben tansiyon, şeker hastasıyım. Başımıza gelen bir olaydan dolayı maddi olarak çökmüş durumdayım. Allah rızası için feryadımı Sayın Cumhurbaşkanımıza duyurmam için yardım edin. Ben de 8 yıl AK Parti İzmir Narlıdere Kadın Kolları Teşkilat Başkanı daha sonra ana kademede görev yaptım. Yemin ediyorum bataklıktayız; yürümeye mecalim kalmadı, ne olur...