Modern insanın en büyük trajedisi hiç olmadığı kadar "insan içinde" olup hiç olmadığı kadar kimsesiz kalmasıdır!..

Sabahları bir metroya binin. Omuz omuza, nefes nefese bir kalabalık. Ama herkes kendi ıssız dünyasına gömülmüş. Kulaklıklar birer kalkan gibi takılı. Gözler camdan birer hapishane olan ekranlara kilitli. Herkes bir yerlere yetişiyor ama kimse kimseye yetemiyor. Aynı apartmanda, duvarları birbirine değen ama acıları birbirine teğet geçen komşular... Hatta aynı sofrada ekmeği bölüşen ama kalben fersah fersah ayrı düşen aileler... Şehirler büyüdü, mesafeler kısaldı; çevremiz kalabalıklaştı ama bizler vakit bulup da bir türlü sevdiklerimize yakınlaşamadık...

Bugün devasa iletişim ağlarının içindeyiz, saniyeler içinde dünyanın öbür ucuna bağlanıyoruz. Fakat gönül gönüle temas edemiyor artık. Eskiden insan, toprağa dokunduğunda veya el emeğiyle bir şey ürettiğinde, o eserde kendi el emeğinin izini görürdü. Şimdi çoğumuzun yaptığı işte ruhu yok. Emek var ama anlam o emeğin içinden çekilip alınmış. Ürettiğiyle bağı kopan insan, yavaş yavaş kendinden de kopuyor. Ve trajik olan şu ki; kendinden kopan kişi, dünyanın en kalabalık meydanında bile yapayalnızdır.

GÖRÜLME ARZUSU, BİLİNME İHTİYACININ ÖNÜNE GEÇTİ

Yine bir zamanlar insan, gece başını yastığa koyduğunda "Ben kimim" diye sorardı. Şimdinin modern insanı, ekranını kaydırırken "kaç kişi beni görüyor" diye sayıklıyor. Aradaki fark küçük bir kelime oyunu gibi durabilir ama aslında devasa bir varoluş uçurumu bu.

Sosyal medya çağında herkes konuşuyor, herkes bir şeyler paylaşıyor. Ama kimse kimseyi gerçekten duymuyor. Görüntü var ama derinlik yok; bağlantı var ama bağ yok. Kalabalıklar arttıkça yalnızlığın koyulaşması bundandır. Çünkü gerçek birliktelik, piksellerin değil, kalplerin birbirine değmesidir.

Oysa bizim medeniyetimiz, yalnızlığı her zaman bir kaçış ya da eksiklik olarak görmedi. Yalnızlık bazen bir "dönüş" yolculuğudur. İnsan, dışarının gürültüsünü biraz kıstığında, kendi kalbinin o cılız ama hakiki sesini duymaya başlar. Modern yalnızlık bir "kopuş" ise, bilinçli yalnızlık bir yöneliştir.

İnsan anlaşılmadığı, anlatamadığı ve en önemlisi anlam bulamadığı yerde yalnızdır. Bu yüzden modern insanın yükü bu kadar ağır ve görünmez. Kimse gelip de omuzuna dokunup "neyin var" diye sormaya cesaret edemiyor. Biz de "evet, yalnızım" diyemiyoruz. Çünkü bu kalabalığın içinde yalnız olduğunu itiraf etmek, çağımızın en büyük kâbusu hâline geldi...

Belki de kurtuluş, kalabalıktan kaçmakta değil, o kalabalığın içinde kendi iç sesimize bir sığınak inşa etmektedir. Gürültü insanı dağıtır, sükût ise toplar. Kendi eksiğiyle, kırılganlığıyla yüzleşebilen insan olgunlaşır. Kendiyle barışan, başkasıyla da daha sahici bir bağ kurar.

Cevap dışarıda o kalabalık caddelerde veya bitmek bilmeyen bildirimlerde değil; insanın kendi iç sesinde saklıdır. Biraz durabilen, biraz susabilen ve kalbini dinlemeye cüret edebilenler için yalnızlık bir boşluk değil, yeniden var olmanın imkânıdır."

Selman Devecioğlu

Anlayışlı insanların memleketinden yazıyorum

Bir ünlü, hatırasında şöyle demişti: "Sekiz buçuk yıl önce kanser yüzünden yavaş ve acıklı bir ölüme mahkûm edildim. Ülkenin bu yıllarda en ünlü tıp dâhileri de cezamı onayladılar. Çıkmaz bir sokaktaydım. Bir gün doktorumu arayıp ona yüreğimdeki ümitsizliği anlattım. Doktorum beni azarladı. Bana dedi ki: