İsmet İnönü'nün 'Cumhurreisi' olduğu yıllardı. Yetişkin her erkek yol yapımında çalışmak zorundaydı. Dozer, greyder yoktu, kazma kürekle yol yapılıyordu. Bir istisnası vardı: Beş çocuğunuz varsa amelelikten kurtuluyordunuz. Vatandaş devlete ırgatlık yerine çocuk sahibi olmayı tercih ediyordu. Yeni doğan bebek ölümleri fazlaydı, buna rağmen nüfus artıyordu.

Allah rahmet eylesin, Hocaların Hocası Prof. Dr. Sabahattin Zaim'i severdim. Bir gün, "Hocam, insanımız şehre göçünce neden daha az çocuk yapıyor" diye sordum. "Bu olay şehirleşmenin sonucudur. Sadece bize özgü bir konu değil, tüm dünyada böyledir. Şehirleşme çocuk sayısını azaltır. Kırsalda çocuk yetiştirmek kolay, şehirde zordur" demişti.

Evlilik yaşı yükseldi, tek başına yaşayanlar çoğaldı. Çocuk sahibi olamadan boşananlar arttı. Doğurganlık oranı düştükçe Türkiye'nin nüfus artış hızı azalıyor, yaşlı nüfus artıyor. Şehrin karmaşasında bebek bakmak kolay değil. Ama bebek sevgisinin ne demek olduğunu ucundan kıyısından insanlara hissettirmek önemli. İşte o zaman doğurganlık da artar, nüfus da çoğalır.

***

Yarım asır önce İmam – Hatip Lisesi'nde okurken öğretmenlerimizden biri, Asr-ı Saadet'te erkeğe kız isteme geleneği olmadığını anlattı. Kızı olan baba, kızına layık olacak bir damadı belirler, gençler görüştürülüp evlendirilirmiş. Bu hiç beklemediğimiz bir bilgiydi, şaşırmıştık. Şaşkınlığı üzerinden ilk atan arkadaşımız ise o yıl kız kardeşini sınıf arkadaşı ile evlendirdi.

İki taraf da dört kardeşti. Onlar da üç dört çocuklarının olmasını istediler. Oldu da... Arkadaşımız İmam-Hatip mezunuydu ama imamlık yapmadı, ticaretle uğraştı. Çocuklarını 50 – 60 öğrencili devlet okulları yerine özel okullarda okuttu. Hepsi de çok iyi eğitim aldılar ve mutlu evlilikler yaptılar. Asr-ı Saadet geleneği ile evlenen anne baba şimdi torunları seviyor.

Bebekler ve çocuklar sevginin sembolleri, aileleri sevgi yumağına dönüştürüyor. Büyüklerin elinden tutup oyun oynamaya bayılıyorlar. Uykusuz gecelere, çekilen tüm zahmetlere karşı bebek sevgisi, çocuk sevgisi bambaşka. Hükûmet, verereceği teşviklerle ülkeyi rahatlıkla bir çocuk ve gençlik cennetine çevirebilir. Bu zor değil ama sadece aile bakanlığı ile olmaz.