Çocuklar, küçükken eğitilir.

Camilerde Kur'an Kursları başladı, mabetlerimiz şenlendi.

Çocuklarımıza Allah'ı sevdirme, iman ve ibadet sevgisini öğretmen zamanı.

Eğitimde doğru metotlar takip etmek önemli. Çocuklarımızı sevmeli, onlara şefkatli davranmalı, onlarla ilgilenmeli ve mutlaka bilgilendirmeliyiz. Sevgi, şefkat ve hoşgörüye dayalı bir eğitim metodu takip etmeliyiz.

Bu konuda en güzel örnek Peygamberimiz (sav).

O en sevilen ve en başarılı öğretmendi. Çocuklar onu çok seviyorlardı. Önce gönüllere taht kurdu, sonra zihinleri fethetti. Kendini ve dinimizi sevdirdi.

Allah güzeldir, güzel olanı sever. İnsanlar güzelliğe meftun ve güzele âşık olur. Onun ahlakı, sureti, konuşması, davranışları güzeldi.

23 senede bir kıta dolusu insanı eğitti.

Çok zor şartlarda öğretmenlik yaptı. Öğrencileri eğitim çağındaki çocuklar değildi. Vahşi, kaba, cahil, zalim, merhametsiz insanları eğitti; onları medeni, merhametli, zarif, bilgili insanlara dönüştürdü.

Kur'an okudu, açıkladı, Allah'ı anlattı ve sevdirdi.

Nefsin eğitilmesi, kötü arzu ve isteklerden vazgeçirilmesi gerektiğini öğretti.

İslam ilim ve kitap dinidir, bilgiye önem verir.

Okuma yazma bilmeyen bir topluma 600 sayfalık kitabı ezberletti.

Özellikle çocukların eğitimine çok özen gösterdi. Onların seviyesine indi. Onları sevdi, onlarla ilgilendi, oyun oynadı.

Torunlarını omuzuna alıp camiye götürmesi çok meşhurdur.

Kız torunu Ümame'yi omuzuna koyup camiye gitti, çocuk omuzunda iken namaz kıldırdı. Ümame henüz 4-5 yaşında bir çocuk, o omuzunda iken namaza duruyor. Rükuya giderken çocuk düşmesin diye omuzundan indirip yanına koyuyor, secdeden doğrulunca tekrar omuzuna alıyor.

Çocuğa verdiği mesaj şu:

"Yavrum sen benim başımın tacı, gönlümün sultanısın, seni çok seviyorum."

Torunları, çocukları ve bütün çocuklar Peygamberimizi (sav) çok seviyorlar.

Cemaate şu mesajı veriyor:

"Çocuklarınızı sevin, onlarla ilgilenin, onları camiye getirin, onlara dinimizi öğretin ve sevdirin!"

Hz. Peygamber (sav), sevgi merkezli bir eğitim metodu takip etti.

Bir vaka var ki insanın gözünü yaşartır.

Hz. Zeyd, Hz. Hatice annemizin kölesiydi. Çocuk yaşta kaçırılıp esir edilmiş, Mekke'de satılmıştı. Hz. Hatice, evlendikten sonra onu sevgili Peygamberimize (sav) hediye etti.

Babası ve amcası Zeyd'in Mekke'de olduğunu öğrenmişler ve onu satın almak için gelmişler. Kölenin bedeli neyse verip almaya razılar.

Mekke'de Peygamberimizi bulur ve Zeyd'i isterler.

Gönüller Sultanı (sav) onlara şöyle der:

-Çocuk sizi tanıyor mu

-Tanır, kaçırıldığında sekiz yaşındaydı.

-Zeyd'i getireyim. Eğer sizi tercih ederse fidyesiz sizindir, alın götürün, yok beni tercih ederse, vallahi, ben beni tercih edene kimseyi tercih etmem.