Türkiye tarihi bir eşikte. Yıllardır sırtımızda ağır bir yük olan terörün tamamen tasfiyesi, silahların gömülmesi ve iç cephenin tahkimi için önümüzde stratejik bir fırsat penceresi var. Ancak bu büyük dönüşüm yalnızca kanun çıkarmakla veya içerideki iradeyle sınırlı kalmayacaktır. Terörle mücadele tarihi göstermiştir ki; sahadaki askeri kazanımlar, masa arkasındaki hibrit tezgâhları öngörebilen bir devlet aklıyla taçlandırılmazsa kırılmaya mahkûmdur.

"Terörsüz Türkiye" hedefine yönelen asıl tehdit, açık bir çatışmadan ziyade görünmeyen cephelerde kurgulanan çok katmanlı provokasyonlardır. Bu noktada mesele paranoik bir komplo teorisi üretmek değil; proaktif bir istihbarat ve devlet disipliniyle muhtemel sabote senaryolarını önceden deşifre etmektir.

Süreci Akamete Uğratmak için hasım ülke İstihbarat Teşkilatları 6 Hibrit Senaryo için tetikte

Süreci durdurmak veya toplumsal meşruiyetini tüketmek isteyen odakların devreye sokabileceği temel risk alanları nettir:

1) Toplumsal Kutuplaşmanın Kışkırtılması: Aşırı milliyetçi söylemler ile radikalleştirici "devlet sizi kandırıyor" propagandası aynı amaca hizmet eder: Toplumdaki güven zeminini oymak. Zıt kutupların aynı hedefe vurması tesadüf değildir.

2) Örgütsel Parçalanmanın Manipüle Edilmesi: Silah bırakmayı reddeden radikal unsurların yeni isimler altında düşük yoğunluklu şiddeti sürdürmesi, kamuoyunda "Bu iş yürümedi" algısı yaratmak için kullanılabilir.

3) Dijital Dezenformasyon ve Suikastlar: Sosyal medya çağında toplumsal fay hatlarını tetikleyecek bir provokasyon veya faili meçhul süsü verilmiş bir eylem, algı operasyonlarıyla saatler içinde ülkeyi yakabilir.

4) Sınır Ötesindeki Rezerve Yapılar: Örgütün Türkiye içinde silah bırakıp Suriye ve Irak'ta kuluçkaya yatması, ileride yeniden kullanılacak bir kapasitenin muhafaza edilmesi demektir.

5) Ekonomik ve Psikolojik Harp: Piyasalarda güvensizlik oluşturarak, "Bu süreç ülkeyi daha mı kırılgan yapıyor" sorusunu zihinlere ekmek, hibrit savaşın en kestirme yoludur.

6) Dış Aktörlerin Çapraz Baskısı: ABD'den İsrail'e, bölgesel güçlerden küresel aktörlere kadar her odağın Türkiye denkleminde farklı bir hesabı vardır. Bu güçlerin koordineli olması şart değildir; bağımsız hamleleri dahi birleşik bir stratejik baskı üretebilir.