Şu bir gerçek; hangi takım olursa olsun, Salah gibi bir oyuncuyu karşı takımda görünce ister istemez morali bozuluyor, canı sıkılıyordur! Salah'ın karşısında oynayan, onunla yakın oynanması istenen oyuncu, maçın ilerleyen bölümlerinde nelerle karşılaşacağını üç aşağı beş yukarı başına neler geleceğini tahmin ediyordur!

Salah'ın varlığı rakipleri bu denli etkilerken, takım arkadaşlarını da o anlamda olumlu etkiliyor. Zira Salah, oynuyor, oynatıyor, gollerini atıyor. Arada sırada orta sahaya gelip oyunu yönlendiriyor, orkestra şefi gibi arkadaşlarını yönetiyor. Mesela dün attığı golde de meşin yuvarlağı, bir hanımefendinin kanaviçe yapar gibi ayağında işlemesi, gezdirmesi Salah'ın klasına yakışan bir hareketti, itinayla gül budayan bahçıvan sakinliğinde!

Trabzonspor'u izlemek hakikaten büyük keyif. Hele saldırmaya çalışırken defansında açık veren takımlara uzun toplarla atağa çıkmaları yok mu! Metal para kadar açık görmesinler; gez, göz, arpacık nişanıyla topu müsait kimse ona yolluyorlar. Buldukları ilk golde nazar boncuğu takılması artık kaçınılmaz olan Nwaivu, topa adeta navigasyona adres girer gibi hedef çizip Pina'ya teslim edilmesini istemesi; emaneti alan Pina'nın da hakkını teslim etmesi hem kontratağa çıkmanın en güzel özetiydi hem de idmanlarda çok iyi çalışmanın sahaya yansıyan enfes bir ürünüydü.

C. Alanyaspor genelde Trabzonspor'a ters gelen ne zaman ne yapacağı belli olmayan bir takım. Dün de benzer şeyler olur mu diye düşünenler, ev sahibi takım adına 'bu da kaçar mı' diyecekleri tek bir pozisyon vardı, o da maçın son bölümünde.