Bu butlan cangılında bir bıyık tartışmamız eksikti. Özgür Özel, Kılıçdaroğlu'nun basın danışmanı Atakan Sönmez için "iğrenç bıyıklı" deyince o da oldu.

Herkesin bıyığı kendine; CHP'ye yargı kararıyla Genel Başkan atanması hayatımızı ve geleceğimizi etkileyeceğinden hepimizi ilgilendirir ama Atakan Sönmez'in pos bıyığı kimseyi ilgilendirmez.

Benim ölçüm, Stalin'in ardından Nazım Hikmet'in yazdığı şu dizelerde saklı:

"...Taştan, tunçtan, alçıdan ve kâğıttan bıyıkları lokantalarda/ içindeydi çorbamızın.../ yok oldu bir sabah/ yok oldu çizmesi meydanlardan.../ çorbamızdan bıyığı/ odalarımızdan gözleri/ kalktı göğsümüzden baskısı binlerce ton taşın/ tuncun, alçının, kâğıdın."

Butlan milletin ekmeğine doğrandı, çorbamıza düştü. Çorbamıza düşmedikçe el bıyığından bize ne yoksa, hem ben bıyık düşmanı değilim.

Kesik bıyık hikâyemde vaktiyle yazdığım üzere, gür bıyıklarımla 30 yıl evvel vedalaşmıştım.

Cavlak surat modaydı, bıyığa itibar yoktu, ben de zamanın ruhuna uydum.

30 yıl sonra ikbal kapısı gibi kıymete bineceğini, aranan bir özellik olacağını o günden göremedim. Menfaatini bilmeye gelince pek uzak görüşlü sayılmam zaten.

"Nerede o Stalin bıyıklarım" başlığıyla benimkilerin aziz hatırasını en son ne zaman yâd ettiğime baktım, 12 sene önceymiş.

Stalin bıyığı tabir ettikleri cinstendi. Ama ucu burkulmamış olanından, Sönmez'inki gibi pos bıyık. Hatırladıkça hâlâ burnum sızlar.

Nerede o yaman bıyıklarım, delikanlılık süsümdü, ekrana çıkmaya başlayınca stil danışmanlarının lafıyla kıydırdılar.

Kıla tahammülün kalmadığı, dudak üstünde bıyık bırakılmayan bir dönemdi. Zalim usturalar kol geziyordu, gördüğü yerde doğrayacak kadar düşmandılar bıyığa.

Devrin Başbakanı Tansu Çiller'in kıl tüy alerjisi siyaseti sarmıştı, cıbıl surat cereyanına kapıldım ben de.

Yeniçeri ağalarına layık ne pala bıyıklar o cereyanda vuruldu, bir benimki mi

Ertuğrul Özkök de aynı furyaya devrimci bıyıklarını kurban vermiş, gururla anlatırdı.

Daha ne bıyık trajedileri var yaşanmış. Çoğu memnun ki sinekkaydı yüzünden, bir daha bırakmadılar.

Karar gazetesinde "Bıyık hikâyeleri" başlığıyla Beşir Ayvazoğlu kaleme almıştı.

"Bir gece bütün Ankara sosyetesi, Türk Ocağı salonunda bir opera temsilindedir. İsmet İnönü, Cumhurbaşkanlığı locasında yerini almıştır. Yanında eşi Mevhibe Hanım, Başbakan Şükrü Saraçoğlu ve Maarif Vekili Hasan Âli Yücel vardır.

İkinci perde başlarken kulaktan kulağa bir fısıltı ve yüzlerde gizlenmeye çalışılan bir tebessüm gezinmeye başlar: Hasan Âli bıyıklarını kesmiş!

Rivayete göre, İnönü temsil sırasında 'Yahu Hasan şu bıyıklarını kessene' demiş, o da uzun antraktta emri derhal yerine getirmiştir.

Aynı hadiseye yazar Nadir Nadi de Perde Aralığından (1964) adlı hâtıratında değinir.

Evet, Millî Şef öyle uygun görmüştü. Yalnız Hasan Âli'ye değil, başta Başbakan Saraçoğlu, dudağının üstünde erlik belgesi taşıyan bütün hükümet üyelerine bıyıklarını kazımaları talimatı verilmişti.

Onlar da bıyık yüzünden istifa edecek değillerdi ya, değişmez genel başkanın buyruğunu yerine getirmişlerdi.