Asıl mesele, Türkiye'nin onlarca yıldır enerjisinin önemli bir bölümünü tüketen güvenlik sorununu çözerek daha bütünleşmiş, daha istikrarlı ve bölgesel ölçekte daha etkili bir aktöre dönüşüp dönüşemeyeceğidir.

Nitekim akademik literatürde de Türkiye-PKK sürecinin başarılı bir biçimde sonuçlanması halinde bunun Türkiye'nin hem iç hem de dış konumunu güçlendirebileceği değerlendirmesi yapılmaktadır.

İsrail geçmişten beri Irak Kürdistanı başta olmak üzere bölgedeki Kürt aktörlerle çeşitli düzeylerde ilişki kurmuş ve bazı Kürt yapılarını bölgesel stratejiler açısından önemli ortaklar olarak değerlendirmiştir.

Ancak İsrail açısından asıl stratejik mesele, Ortadoğu'daki devletlerin ve devlet dışı aktörlerin birbirleriyle kurduğu güç ilişkileridir.

Türkiye'nin kendi Kürt meselesini çözmesi; PKK'nın silahlı kapasitesinin ortadan kalkması, Irak Kürdistanı ile Ankara arasındaki ilişkilerin derinleşmesi, Suriye'deki Kürt aktörlerin Şam ile bütünleşmesi, Suriye'nin yeniden merkezi bir devlet yapısına kavuşması, Türkiye'nin Irak ve Suriye üzerinden ekonomik ve lojistik bağlantılarını güçlendirmesi gibi sonuçlar doğurabilir.

Bütün bunların ortak sonucu ise Türkiye'nin bölgesel ağırlığının artmasıdır. Türkiye'nin devlet kapasitesi, NATO üyeliği, gelişmiş savunma sanayii ve geniş diplomatik ilişkileri bulunmaktadır. Şimdi buna bir de Türkiye'nin Kürt meselesini çözmüş, Irak ve Suriye ile ekonomik ve güvenlik ilişkilerini geliştirmiş bir Türkiye olarak ortaya çıkması eklenirse, bölgedeki güç dengesi önemli ölçüde değişebilir.