Teknolojik ilerleme yalnızca iletişimi değil, ulaşımı ve üretimi de radikal biçimde dönüştürmüştür. Günler süren yolculukların yerini saatler, hatta dakikalar almış; üretim süreçleri hızlanmış, tüketim alışkanlıkları anlık ihtiyaçlara göre şekillenmiştir. Bir mobil uygulama aracılığıyla kapımıza gelen ürünler, modern insanın hızla kurduğu yeni yaşam biçiminin sembolleridir. Ancak bu hızlanma, beraberinde önemli bir soruyu da getirir: Hız, gerçekten ilerleme midir

Modern öncesi düşüncede akıl, "iyi", "doğru" ve "adil" olanın ne olduğunu araştıran bir rehberdi. Varoluşun anlamını sorgulayan, insanı etik bir çerçeveye yerleştiren bir güçtü. Modernite ile birlikte aklın bu yönü geri plana itilmiş; akıl giderek araçsallaşmıştır. Artık akıl, neyin doğru olduğuna değil, nasıl daha hızlı ve verimli yapılacağına odaklanmaktadır. Bu dönüşüm, insanın kendi ürettiği sistemler karşısında edilgenleşmesine yol açmıştır.

Makineleşme süreci, teknik bir gelişme ile birlikte ontolojik bir kırılmadır. Alet, insanın uzantısıdır; insan ona hükmeder.

Makine ise kendi mantığını dayatarak insanı ona uyum sağlamaya zorlar. Bu durum, insanın üretim sürecindeki rolünü de dönüştürmüştür. Zanaatkârın yerini operatör, sanatkârın yerini veri işçisi almıştır.

Bu dönüşüm en çarpıcı biçimde akademide gözlemlenmektedir. Geleneksel akademik yapı, usta-çırak ilişkisine dayanan, merakın ve özgün düşüncenin teşvik edildiği bir ortam sunuyordu. Günümüzde ise akademisyen, giderek sistemin belirlediği performans kriterlerine bağlı bir "bilgi işçisi"ne dönüşmektedir. Yayın sayısı, atıf oranı ve veri üretimi, düşünsel derinliğin önüne geçmiştir. Araştırmacının bireysel merakı ve entelektüel özgürlüğü, sistemin beklentileri tarafından sınırlandırılmaktadır.

Çevrimiçi toplum, bireye sınırsız erişim ve hız sunarken; aynı zamanda onu sürekli üretmeye, paylaşmaya ve görünür olmaya zorlayan bir baskı mekanizması da kurmaktadır. Bu durum, bireyin kendisiyle kurduğu ilişkiyi de zayıflatmaktadır.